অসমৰ ৰামছাৰ স্থান, স্থানীয় উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণী
অসমৰ বন্যপ্ৰাণী কেৱল ইয়াৰ বিখ্যাত গঁড় আৰু বাঘতেই সীমাবদ্ধ নহয়। ৰাজ্যখন আন্তৰ্জাতিক গুৰুত্বৰ জলাশয়, প্ৰায় অন্য ক'তো নোপোৱা বিৰল প্ৰজাতি, আৰু এক গোট চৰকাৰী ৰাজ্যিক প্ৰতীকৰ ঘৰ, যিবোৰ প্ৰতিজন প্ৰাৰ্থীয়ে মনত ৰখা উচিত। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ গংগা ডলফিনৰ পৰা মানস অঞ্চলৰ সোণালী বান্দৰ আৰু অসমৰ ৰাজ্যিক ফুল দিয়া কপৌ ফুললৈকে, এইটো ভূগোলৰ সেই অংশ য'ত প্ৰকৃতি, সংস্কৃতি আৰু সংৰক্ষণ একেলগে মিলি যায়। পৰীক্ষকে এই বিষয় ভাল পায়, কাৰণ তথ্যবোৰ চুটি, স্মৰণীয় আৰু বাৰে বাৰে সোধা যায়।
ৰামছাৰ স্থান কি?
ৰামছাৰ স্থান হৈছে ৰামছাৰ সন্মিলনৰ অধীনত আন্তৰ্জাতিক গুৰুত্বৰ বাবে চিহ্নিত এটা জলাশয়। সন্মিলনখন ১৯৭১ চনত ইৰাণৰ ৰামছাৰত স্বাক্ষৰিত হৈছিল আৰু ১৯৭৫ চনত কাৰ্যকৰী হয়। সন্মিলনত যোগদান কৰা দেশসমূহে নিজৰ তালিকাভুক্ত জলাশয় সুৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু বিচক্ষণতাৰে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সন্মত হয়। অসমত এটা ৰামছাৰ স্থান আছে - দীপৰ বিল, যি ২০০২ চনত চিহ্নিত কৰা হৈছিল। দীপৰ বিল কামৰূপ জিলাত গুৱাহাটীৰ ওচৰত অৱস্থিত আৰু অঞ্চলটোৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ জলাশয়সমূহৰ এটা। ই পৰিভ্ৰমী চৰাইৰ বাবে আৰু গ্ৰেটাৰ এডজুটেণ্ট ষ্টৰ্ক তথা বেংগল ফ্ল'ৰিকানৰ দৰে বিপন্ন প্ৰজাতিৰ বাবে এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বাসস্থান, লগতে গুৱাহাটী চহৰৰ বানৰ পানী শোষণতো সহায় কৰে।
অসমৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীক
প্ৰতিজন প্ৰাৰ্থীয়ে অসমৰ চৰকাৰী প্ৰতীক জানিব লাগে, কাৰণ ই প্ৰায় প্ৰতিটো সাধাৰণ জ্ঞান পত্ৰত আহে। ৰাজ্যিক প্ৰাণী হৈছে এশিঙীয়া গঁড়, কাজিৰঙাৰ গৌৰৱ। ৰাজ্যিক চৰাই হৈছে শ্বেত-পক্ষ ডুবৰি, যাৰ অসমীয়া নাম দেও হাঁহ, অৰণ্যৰ জলাশয়ত পোৱা এক বিৰল হাঁহ। ৰাজ্যিক গছ হৈছে হলং, যাৰ বৈজ্ঞানিক নাম Dipterocarpus macrocarpus; ই অসমৰ বৰ্ষাৰণ্যৰ আটাইতকৈ ওখ গছ আৰু ইয়াৰ কাঠ উই-প্ৰতিৰোধী হোৱাৰ বাবে মূল্যৱান। ৰাজ্যিক ফুল হৈছে শিয়াল-নেজি অৰ্কিড, যাৰ অসমীয়া নাম কপৌ ফুল, বৈজ্ঞানিক নাম Rhynchostylis retusa। কপৌ ফুল বিহু উৎসৱৰ সৈতে নিবিড়ভাৱে জড়িত, য'ত ইয়াক চুলিত পিন্ধা হয়, সেইকাৰণেই অসমত প্ৰকৃতি আৰু সংস্কৃতি ইমান ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত।
স্থানীয় আৰু বিৰল প্ৰাণী
অসমে কেইবাটাও প্ৰজাতিক আশ্ৰয় দিয়ে যিবোৰ স্থানীয় বা প্ৰায় স্থানীয়। গংগা ডলফিন, স্থানীয়ভাৱে চুচুক নামেৰে জনাজাত, ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী ব্যৱস্থাত বাস কৰে আৰু ই ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় জলজ প্ৰাণী। হলৌ বান্দৰ, ভাৰতৰ একমাত্ৰ এপ, অসমৰ লগতে বিস্তৃত উত্তৰ-পূবৰ অৰণ্যত পোৱা যায়। সোণালী বান্দৰ এটা বিৰল প্ৰাইমেট যি মাত্ৰ অসমৰ মানস অঞ্চল আৰু ওচৰৰ ভূটানৰ এটা সৰু চাবুকতহে পোৱা যায়। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বানপথাৰ বনৰীয়া ম'হ আৰু পানী-হৰিণ (বাৰাছিংহা)ৰো ঘৰ, যি ৰাজ্যখনত পোৱা আটাইতকৈ ডাঙৰ হৰিণ। চৰাইৰ ভিতৰত শ্বেত-পক্ষ ডুবৰি আৰু বেংগল ফ্ল'ৰিকান আটাইতকৈ পৰিচিত বিপন্ন প্ৰজাতি। অসমৰ নদীবোৰত পাব্হ' আৰু চিতলৰ দৰে স্থানীয় মাছ, আৰু স্থানীয় মাছমৰীয়াই নাম-মাছ বুলি কোৱা ইলিছৰ দৰে নদীজ প্ৰজাতি পোৱা যায়।
উদ্ভিদ, অৰণ্য আৰু সৰু আচৰিত বস্তু
অসমৰ উদ্ভিদ ভূ-দৃশ্যপটৰ সৈতে সলনি হয়। কাজিৰঙাৰ বানপথাৰত ওখ হাতীঘাঁহৰ বিস্তীৰ্ণ অংশ গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় আৰ্দ্ৰ চিৰসেউজ অৰণ্যৰ সৈতে মিহলি হৈ আছে, যি এশিঙীয়া গঁড়ৰ বাবে নিখুঁত। পাহাৰ আৰু সুদূৰ পূবৰ অৰণ্যবোৰ আৰু বেছি সমৃদ্ধ, আৰু ই অৰ্কিডৰ বাবে বিখ্যাত। নীলা অৰ্কিড Vanda coerulea আৰু শিয়াল-নেজি অৰ্কিড Rhynchostylis retusa আটাইতকৈ মূল্যৱানসমূহৰ এটা। অসমৰ বৰ্ষাৰণ্যই গ'ল্ডেন বাৰ্ডউইং আৰু কাইজাৰ-ই-হিন্দ পখিলাৰ দৰে আকৰ্ষণীয় পতংগও ধাৰণ কৰে। ৰেচম এই অৰণ্য আৰু ইয়াৰ গছ-গছনিৰ আন এটা উপহাৰ: মুগা, এণ্ডি আৰু পাট ৰেচম নিৰ্দিষ্ট গছ খোৱা ৰেশম কীটৰ পৰা উৎপাদিত হয়, আৰু দৈনন্দিন গামোচাৰ বাবে কপাহ ব্যৱহৃত হয়। সেয়েহে অসমৰ উদ্ভিদ কেৱল ধুনীয়াই নহয়, অৰ্থনৈতিকভাৱেও গুৰুত্বপূৰ্ণ।
অসমৰ জৈৱবৈচিত্ৰ্যৰ প্ৰতি ভাবুকি
অসমৰ স্থানীয় প্ৰজাতিৰ প্ৰতি মূল ভাবুকি হৈছে বাসস্থান বিনাশ। বানপানী আৰু নদীপাৰ খহনীয়াই প্ৰতি বছৰে মাটি ধ্বংস কৰে, বন ধ্বংসই বহু প্ৰজাতি নিৰ্ভৰ কৰা অৰণ্য আঁতৰাই পেলায়, আৰু অধিগ্ৰহণ তথা প্ৰদূষণে জলাশয়বোৰ সংকুচিত কৰে। চোৰাং চিকাৰ, বিশেষকৈ গঁড়ৰ, আৰু অবৈধ বন্যপ্ৰাণী বাণিজ্যই বিপদ বঢ়ায়। দীপৰ বিলৰ দৰে জলাশয়ে ইয়াৰ অতিৰিক্তভাৱে পলস জমা আৰু চহৰীয়া আৱৰ্জনাৰ সমস্যাৰ সন্মুখীন হয়। সেয়েহে সংৰক্ষণ একেসময়তে কেইবাটাও দিশত কাম কৰে: বাসস্থান সুৰক্ষা, জলাশয় পুনৰুদ্ধাৰ, কৰিডৰ মুকলি ৰখা, আৰু স্থানীয় জনতাক জড়িত কৰা।
প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাৰ বাবে গুৰুত্ব
এই বিষয়টো বস্তুনিষ্ঠ পত্ৰৰ বাবে এক উপহাৰ। প্ৰশ্নবোৰ চুটি আৰু প্ৰত্যক্ষ: ৰামছাৰ সন্মিলনৰ বছৰ, ই কাৰ্যকৰী হোৱা বছৰ, অসমৰ ৰামছাৰ স্থানৰ নাম আৰু বছৰ, ৰাজ্যিক প্ৰাণী, চৰাই, গছ আৰু ফুল, আৰু এটা নিৰ্দিষ্ট উদ্যানত পোৱা প্ৰজাতি। ৰাজ্যিক প্ৰতীকসমূহৰ নাম বিশেষভাৱে প্ৰায় প্ৰতিটো ৰাজ্যিক পৰীক্ষাত সোধা হয়। এইবোৰ মনত ৰাখিবলৈ মাত্ৰ কেইমিনিটমান লাগে, গতিকে এইটো গোটেই ভূগোল পত্ৰৰ আটাইতকৈ বেছি নম্বৰ দিয়া অংশসমূহৰ এটা।
কেনেকৈ প্ৰস্তুতি ল'ব
- ৰামছাৰৰ মূল কথা ঠিক কৰি ল'ব: ১৯৭১ চনত ইৰাণৰ ৰামছাৰত স্বাক্ষৰিত আৰু ১৯৭৫ চনৰ পৰা কাৰ্যকৰী।
- অসমৰ একমাত্ৰ ৰামছাৰ স্থান দীপৰ বিল আৰু ইয়াৰ চিহ্নিতকৰণৰ বছৰ ২০০২ মনত ৰাখক।
- চাৰিটা ৰাজ্যিক প্ৰতীক এক গোট হিচাপে শিকক - গঁড়, শ্বেত-পক্ষ ডুবৰি, হলং গছ আৰু কপৌ ফুল।
- বিৰল প্ৰজাতিবোৰক অঞ্চলৰ সৈতে জোৰা দিয়ক: সোণালী বান্দৰ মানসৰ সৈতে, হলৌ বান্দৰ উত্তৰ-পূবৰ অৰণ্যৰ সৈতে, গংগা ডলফিন ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সৈতে।
- সংৰক্ষণৰ ভাবুকিবোৰ টুকি ল'ব, কাৰণ বাসস্থান বিনাশ আৰু বানপানীৰ ওপৰত প্ৰশ্ন সাধাৰণ।
সাধাৰণ পৰীক্ষাৰ ফান্দ
- অসমত মাত্ৰ এটা ৰামছাৰ স্থান, কেইবাটাও নহয়; দীপৰ বিলেই একমাত্ৰ।
- ৰামছাৰ সন্মিলন ১৯৭১ চনত স্বাক্ষৰিত হৈছিল কিন্তু ১৯৭৫ চনত কাৰ্যকৰী হৈছিল - দুটা বছৰ সঘনাই সলনি কৰা হয়।
- ৰাজ্যিক চৰাই শ্বেত-পক্ষ ডুবৰি, ৰাজহাঁহ বা ময়ূৰ নহয়।
- গংগা ডলফিন ৰাষ্ট্ৰীয় জলজ প্ৰাণী; ই সোণালী বান্দৰ বা হলৌ বান্দৰৰ সৈতে একে নহয়।
সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন
অসমত কিমানটা ৰামছাৰ স্থান আছে আৰু কোনটো?
অসমত এটা ৰামছাৰ স্থান আছে - দীপৰ বিল, যি ২০০২ চনত চিহ্নিত কৰা হৈছিল। ই কামৰূপ জিলাত গুৱাহাটীৰ ওচৰত অৱস্থিত আৰু পৰিভ্ৰমী চৰাই, গ্ৰেটাৰ এডজুটেণ্ট ষ্টৰ্ক তথা বেংগল ফ্ল'ৰিকানৰ দৰে বিপন্ন প্ৰজাতি, আৰু চহৰৰ চাৰিওফালে বানৰ পানী শোষণৰ বাবে এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ ডাঙৰ জলাশয়।
অসমৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীকসমূহ কি?
অসমৰ ৰাজ্যিক প্ৰাণী এশিঙীয়া গঁড়, ৰাজ্যিক চৰাই শ্বেত-পক্ষ ডুবৰি, ৰাজ্যিক গছ হলং (Dipterocarpus macrocarpus) আৰু ৰাজ্যিক ফুল শিয়াল-নেজি অৰ্কিড বা কপৌ ফুল (Rhynchostylis retusa)। এই চাৰিটা প্ৰতীক ইমান সঘনাই সোধা হয় যে একে গোট হিচাপেই মনত ৰখা উচিত।
অসমৰ কোনবোৰ বিৰল প্ৰাণী স্থানীয় বুলি গণ্য কৰা হয়?
সোণালী বান্দৰ এটা বিৰল প্ৰাইমেট যি মাত্ৰ অসমৰ মানস অঞ্চল আৰু ওচৰৰ ভূটানতহে পোৱা যায়। হলৌ বান্দৰ, ভাৰতৰ একমাত্ৰ এপ, অঞ্চলটোৰ অৰণ্যৰ আন এক বিশেষত্ব। গংগা ডলফিন ব্ৰহ্মপুত্ৰ ব্যৱস্থাত বাস কৰে, আৰু বনৰীয়া ম'হ তথা পানী-হৰিণে বানপথাৰত বাস কৰে, আনহাতে শ্বেত-পক্ষ ডুবৰি আৰু বেংগল ফ্ল'ৰিকান আটাইতকৈ পৰিচিত বিপন্ন চৰাই।
কাজিৰঙাৰ বানপথাৰত কেনেধৰণৰ উদ্ভিদ পোৱা যায়?
কাজিৰঙাৰ বানপথাৰত ওখ হাতীঘাঁহ গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় আৰ্দ্ৰ চিৰসেউজ অৰণ্যৰ টুকুৰাৰ সৈতে মিহলি হৈ প্ৰধান। ঘন ঘাঁহ আৰু সিঁচৰতি অৰণ্যৰ এই সংমিশ্ৰণে এশিঙীয়া গঁড়ক প্ৰয়োজনীয় আশ্ৰয় আৰু খাদ্য দিয়ে, আৰু ই বহল পৰিসৰৰ চৰাই তথা অন্য প্ৰাণীকো ধাৰণ কৰে, যি কাজিৰঙা ইমান গুৰুত্বপূৰ্ণ সংৰক্ষণ অঞ্চল হোৱাৰ এটা কাৰণ।
অসমৰ স্থানীয় প্ৰজাতিৰ প্ৰতি প্ৰধান ভাবুকিবোৰ কি?
প্ৰধান ভাবুকিবোৰ হৈছে বানপানী, নদীপাৰ খহনীয়া, বন ধ্বংস আৰু অধিগ্ৰহণৰ ফলত হোৱা বাসস্থান বিনাশ আৰু খণ্ডন, লগতে চোৰাং চিকাৰ তথা অবৈধ বন্যপ্ৰাণী বাণিজ্য। দীপৰ বিলৰ দৰে জলাশয়ে পলস জমা আৰু প্ৰদূষণৰ সন্মুখীন হয়। এই চাপবোৰ একেলগে কাম কৰাৰ বাবে অসমত সংৰক্ষণে বাসস্থান সুৰক্ষা, জলাশয় পুনৰুদ্ধাৰ, কৰিডৰ মুকলি ৰখা আৰু স্থানীয় জনতাক জড়িত কৰাৰ চেষ্টা কৰে।