আধুনিক অসমীয়া সাহিত্য আৰু প্ৰধান সাহিত্যিকসকলৰ বিষয়ে — ইতিহাস, মূল তথ্য আৰু পৰীক্ষাৰ গুৰুত্ব
আধুনিক অসমীয়া সাহিত্য অৰুণোদই আৰু জোনাকী যুগৰপৰা বিকশিত হৈছিল, কিন্তু ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছৰ দশকবোৰত ই পূৰ্ণ প্ৰস্ফুটন লাভ কৰিলে। ১৯৪৭ চনৰপৰা বৰ্তমানলৈকে এই সময়ছোৱাক স্বাধীনোত্তৰ আৰু সমকালীন যুগ বোলা হয়। এই যুগৰ লেখকসকলে জোনাকী যুগৰ দেশপ্ৰেমমূলক আৰু ৰোমাণ্টিক বিষয়বস্তুৰ পৰা আগবাঢ়ি সমাজ-বাস্তৱতা, সাধাৰণ মানুহৰ জীৱন, নাৰীৰ সমস্যা, জনজাতীয় আৰু গ্ৰামীণ জীৱন, ৰাজনৈতিক সংঘাত আৰু পিছলৈ নগৰীয়া অকলশৰীয়া অনুভূতি তথা অসমীয়া পৰিচয়ৰ আন্দোলনক সাহিত্যত স্থান দিলে।
এই যুগত উপন্যাসৰ যথেষ্ট বিকাশ ঘটিল। বিৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য (১৯২৪–১৯৯৭) এই যুগৰ সৰ্বোচ্চ ব্যক্তিত্ব: তেওঁ ১৯৭৯ চনত মৃত্যুঞ্জয়ৰ বাবে অসমৰ প্ৰথম জ্ঞানপীঠ লাভ কৰিছিল, আৰু তেওঁৰ আন উপন্যাসসমূহৰ ভিতৰত ইয়াৰুইংগম, আই, ৰংগম আৰু মামৰে ধৰা তৰোৱাল অন্যতম। মামণি ৰয়ছম গোস্বামী (১৯৪২–২০১১), যাক ইন্দিৰা গোস্বামী বুলিও জনা যায়, বিধবা, জাতিভেদ আৰু নিপীড়িত লোকৰ বিষয়ে শক্তিশালীভাৱে লিখিছিল আৰু ২০০০ চনত জ্ঞানপীঠ লাভ কৰিছিল; তেওঁৰ প্ৰধান ৰচনা মামৰে ধৰা তৰোৱাল আৰু দুখন উপন্যাস, দঁতাল হাতীৰ উনে খোৱা হাওদা আৰু চিন்மস্তাৰ মনুহটো। চৈয়দ আব্দুল মালিক (১৯১৯–২০০০) অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী আৰু মাটিৰ চোৰাং লিখিছিল আৰু পিছত সাহিত্য অকাডেমি ফেল'শিপ লাভ কৰিছিল। হোমেন বৰগোহাঞি (১৯৩২–২০২১), এজন অগ্ৰণী সাংবাদিক আৰু ঔপন্যাসিক, পিতা-পুত্ৰৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল আৰু হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায় তথা মৎস্যগন্ধাৰ বাবে স্মৰণীয়। লক্ষ্মীনন্দন বৰা, ৰীতা চৌধুৰী (দেৱ লংখুই), অৰূপা পটংগীয়া কলিতা আৰু অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰী (যাত একন অৰণ্য আসিল) পিছৰ আৰু সমকালীন কথাসাহিত্যৰ প্ৰতিনিধি।
কবিতাও সমৃদ্ধ আছিল। নীলমণি ফুকন (১৯৩৩–২০২৩) অসমীয়া কবিতালৈ প্ৰতীকবাদ আৰু আধুনিকতা আনিছিল আৰু ২০২০ চনত জ্ঞানপীঠ লাভ কৰিছিল। নৱকান্ত বৰুৱা (১৯২৬–২০০২) গীতিময়তাৰ সৈতে দৈনন্দিন জীৱন মিলাইছিল আৰু কোকা দেউতাৰ হাৰৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। হীৰেন ভট্টাচাৰ্য (১৯৩২–২০১২), অসমীয়া কবিসকলৰ ভিতৰত অতি জনপ্ৰিয় এজন, শৈচৰ পাথৰ মানুহৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ, হৰেকৃষ্ণ ডেকা (আন এজন), সনন্ত তাঁতি আৰু সমীৰ তাঁতি আধুনিক আৰু সমকালীন দশকৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ কণ্ঠ।
চুটি গল্প এটা শক্তিশালী ৰূপ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল। সৌৰভ কুমাৰ চলিহা (১৯৩০–২০১১), যাৰ আসল নাম উপেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা, গোলাম আৰু তেওঁৰ সংক্ষিপ্ত, ব্যংগাত্মক শৈলীৰ বাবে বিখ্যাত। ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া (১৯৩২–২০০৩) শৃংখল লিখিছিল, এজন গল্প-শিল্পী আছিল আৰু অসমৰ আগশাৰীৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ এজনো আছিল। নাগেন শইকীয়া আৰু অৰূপা পটংগীয়া কলিতাই চুটি গল্পক বৰ্তমানলৈ আগবঢ়াই নিছে, আনহাতে যোগেশ দাস আৰু য়েছে দৰ্জী থংছিয়ে এই ক্ষেত্ৰখনক সমৃদ্ধ কৰিছে।
এই যুগ সাহিত্য-আলোচনী, বঁটা আৰু প্ৰতিষ্ঠানৰ যুগ। অসম সাহিত্য সভা, সাহিত্য অকাডেমি আৰু জ্ঞানপীঠে সাহিত্যিক কাৰ্যকলাপক সংগঠিত আৰু স্বীকৃত ৰাখিছিল, আনহাতে আলোচনীসমূহে নতুন লেখকক মঞ্চ দিছিল। স্বাধীনতাৰ পূৰ্বৰ আৰু পিছৰ সাহিত্যৰ পৰিৱৰ্তন জোনাকী যুগৰ ৰোমাণ্টিক দেশপ্ৰেমৰপৰা বিৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য আৰু ইন্দিৰা গোস্বামীৰ সমালোচনাত্মক, সমাজ-সচেতন সাহিত্যলৈ হোৱা পৰিৱৰ্তনত দেখা যায়।
সমকালীন অসমীয়া সাহিত্যই অসমৰ সীমা অতিক্ৰমও কৰিছে। অসমীয়া মূলৰ ইংৰাজী-ভাষী লেখক যেনে জাহ্নৱী বৰুয়া আৰু ধ্ৰুৱ হাজৰিকাই ভাৰতজুৰি পাঠকৰ বাবে লিখে, আনহাতে অনুবাদে ইন্দিৰা গোস্বামী আৰু অৰূপা পটংগীয়া কলিতাৰ দৰে লেখকক বৃহত্তৰ পাঠকসমাজলৈ লৈ গৈছে। প্ৰব্ৰজন, উগ্ৰপন্থা, নাৰীৰ জীৱন আৰু পৰিৱৰ্তনশীল ৰাজ্যত অসমীয়া পৰিচয়ৰ প্ৰশ্নই বৰ্তমানৰ সাহিত্যক এতিয়াও গঢ় দি আছে।
সাধাৰণ ব্যৱধান লেখকত্বৰ ক্ষেত্ৰত। মৃত্যুঞ্জয় আৰু ইয়াৰুইংগম বিৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ, আনহাতে মামৰে ধৰা তৰোৱাল আৰু দুখন উপন্যাস মামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ। পিতা-পুত্ৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ, শৃংখল ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ আৰু দেৱ লংখুই ৰীতা চৌধুৰীৰ। এই লেখক-গ্ৰন্থ সংযোগ স্থিৰ কৰাটো এই বিষয়ত নম্বৰ পোৱাৰ আটাইতকৈ নিশ্চিত উপায়।
আধুনিক অসমীয়া সাহিত্য আৰু প্ৰধান সাহিত্যিকসকলৰ মূল তথ্য (দ্ৰুত পুনৰালোচনাৰ বুলেট)
- বিৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য: প্ৰথম অসমীয়া জ্ঞানপীঠ (১৯৭৯, মৃত্যুঞ্জয়); ইয়াৰুইংগম, আই, ৰংগম, মামৰে ধৰা তৰোৱাল।
- মামণি ৰয়ছম গোস্বামী / ইন্দিৰা গোস্বামী: জ্ঞানপীঠ ২০০০; মামৰে ধৰা তৰোৱাল আৰু দুখন উপন্যাস, দঁতাল হাতীৰ উনে খোৱা হাওদা, চিন্মস্তাৰ মনুহটো।
- চৈয়দ আব্দুল মালিক: সাহিত্য অকাডেমি ১৯৭২ (অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী); মাটিৰ চোৰাং; সাহিত্য অকাডেমি ফেল'শিপ ১৯৯৯।
- হোমেন বৰগোহাঞি: সাহিত্য অকাডেমি ১৯৭৮ (পিতা-পুত্ৰ); হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায়।
- ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া: সাহিত্য অকাডেমি ১৯৭৬ (শৃংখল); গল্প-শিল্পী আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা।
- সৌৰভ কুমাৰ চলিহা: সাহিত্য অকাডেমি ১৯৭৪ (গোলাম); আসল নাম উপেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা।
- নীলমণি ফুকন: সাহিত্য অকাডেমি ১৯৮১ (কবিতা); জ্ঞানপীঠ ২০২০; সাহিত্য অকাডেমি ফেল'শিপ ২০০২।
- নৱকান্ত বৰুৱা: সাহিত্য অকাডেমি ১৯৭৫ (কোকা দেউতাৰ হাৰ)।
- হীৰেন ভট্টাচাৰ্য: সাহিত্য অকাডেমি ১৯৯২ (শৈচৰ পাথৰ মানুহ)।
- লক্ষ্মীনন্দন বৰা: সাহিত্য অকাডেমি ১৯৮৮ (পাতাল ভৈৰৱী)।
- ৰীতা চৌধুৰী: সাহিত্য অকাডেমি ২০০৮ (দেৱ লংখুই)।
- অৰূপা পটংগীয়া কলিতা: সাহিত্য অকাডেমি ২০১৪। অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰী: সাহিত্য অকাডেমি ২০২১ (যাত একন অৰণ্য আসিল)।
- মন কৰিব: প্ৰতিজন লেখকক সঠিক গ্ৰন্থৰ সৈতে মিলাওক — এয়াই আটাইতকৈ সোধা প্ৰশ্নৰ ধৰণ।
অসমৰ প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাত আধুনিক অসমীয়া সাহিত্য আৰু প্ৰধান সাহিত্যিকসকল কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ
স্বাধীনোত্তৰ সাহিত্য ভাষা-সাহিত্যৰ প্ৰশ্নপত্ৰত সোধা হয় আৰু বঁটাৰ অংশৰ সৈতে মিলি যায়, গতিকে একেখিনি তথ্যই দুটা বিষয়ত কাম কৰে। লেখক-গ্ৰন্থ মিলোৱা আৰু "প্ৰথম" ধৰণৰ প্ৰশ্ন (প্ৰথম অসমীয়া জ্ঞানপীঠ, প্ৰথম সাহিত্য অকাডেমি বিজেতা) আটাইতকৈ সোধা প্ৰকাৰ। বেছিভাগ বস্তুনিষ্ঠ প্ৰশ্নপত্ৰৰ বাবে লেখক আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰখ্যাত গ্ৰন্থৰ এটা সংক্ষিপ্ত তালিকাই যথেষ্ট।
অসম পৰীক্ষাৰ বাবে আধুনিক অসমীয়া সাহিত্য আৰু প্ৰধান সাহিত্যিকসকলৰ প্ৰস্তুতিৰ টিপছ
- লেখকসকলক ৰূপ অনুসৰি ভাগ কৰক। ঔপন্যাসিক, কবি আৰু গল্পকাৰক পৃথক তালিকাত ৰাখক।
- লেখকক ৰচনাৰ সৈতে মিলাওক। মৃত্যুঞ্জয়, ইয়াৰুইংগম, পাতাল ভৈৰৱী, দেৱ লংখুই আদি।
- লেখকসকলক বঁটাৰ সৈতে সংযোগ কৰক। প্ৰাসংগিকভাৱে প্ৰতিটো নাম জ্ঞানপীঠ বা সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰ সৈতে যুক্ত কৰক।
- অনুশীলন আৰু পুনৰালোচনা। এই পৃষ্ঠাৰ প্ৰশ্ন সমাধান কৰি বাদ পৰা প্ৰশ্নবোৰ কেইদিনমানৰ পিছত আকৌ চেষ্টা কৰক।
সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন
জ্ঞানপীঠ বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম অসমীয়া লেখক কোন?
বিৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, যিয়ে ১৯৭৯ চনত জ্ঞানপীঠ লাভ কৰিছিল।
কোনখন উপন্যাসে বিৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যক জ্ঞানপীঠ বঁটা দিয়াইছিল?
তেওঁৰ উপন্যাস মৃত্যুঞ্জয়ে ১৯৭৯ চনত জ্ঞানপীঠ বঁটা দিয়াইছিল।
মামৰে ধৰা তৰোৱাল আৰু দুখন উপন্যাস কাৰ ৰচনা?
মামণি ৰয়ছম গোস্বামী, যাক ইন্দিৰা গোস্বামী বুলিও জনা যায়।
পিতা-পুত্ৰ কাৰ ৰচনা?
পিতা-পুত্ৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ উপন্যাস, যাৰ বাবে তেওঁ ১৯৭৮ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।
নীলমণি ফুকনে কি কি বঁটা লাভ কৰিছিল?
নীলমণি ফুকনে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা (১৯৮১), সাহিত্য অকাডেমি ফেল'শীপ (২০০২) আৰু জ্ঞানপীঠ বঁটা (২০২০) লাভ কৰিছিল।