চৰ্যাপদৰ বিষয়ে — ইতিহাস, মূল তথ্য আৰু পৰীক্ষাৰ গুৰুত্ব
চৰ্যাপদ (চৰ্যাগীতি বা চৰ্যাগীত বুলিও জনা যায়) হৈছে পূৱ ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাৰ আটাইতকৈ পুৰণি সংৰক্ষিত কবিতা-সংকলন আৰু প্ৰাথমিক অসমীয়া সাহিত্য অধ্যয়নৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰম্ভণি-বিন্দু। ই বৌদ্ধ সিদ্ধাচাৰ্যসকলৰ ৰহস্যমূলক গীতৰ সংকলন, যিবোৰ প্ৰায় খ্ৰীষ্টীয় অষ্টমৰ পৰা দ্বাদশ শতিকাৰ ভিতৰত ৰচিত হৈছিল। ADRE, APSC, অসম আৰক্ষী, SSC, DHS, DME আৰু ৰে'লৱে পৰীক্ষাৰ প্ৰাৰ্থীসকলৰ বাবে চৰ্যাপদ এটা উচ্চ-নম্বৰৰ বিষয়, কাৰণ ইয়াৰ পৰা সোধা প্ৰশ্নবোৰ তথ্যভিত্তিক, পূৰ্বানুমেয় আৰু মূল তথ্যবোৰ মনত ৰাখিলে সহজে নম্বৰ পোৱা যায়।
নামটোৱে নিজেই সংকলনটোৰ স্বৰূপ বৰ্ণনা কৰে। "চৰ্যা" মানে জীৱন-ধাৰণ, আধ্যাত্মিক সাধনা বা আচৰণ, আৰু "পদ" মানে পদ বা গীত। গতিকে চৰ্যাপদৰ অৰ্থ হৈছে "আধ্যাত্মিক আচৰণৰ গীত"। সিদ্ধাচাৰ্যসকলে বজ্ৰযান আৰু সহজযান বৌদ্ধ ধৰ্মৰ গুহ্য সাধনা শিক্ষা দিবলৈ এই গীতবোৰ গাইছিল। এই গীতবোৰত গুৰু, মন, দেহ, শূন্যতা আৰু মুক্তিৰ কথা কোৱা হৈছে, আৰু নদী, নাৱ, মৃগ আৰু লতা আদি সাধাৰণ প্ৰতিচ্ছবি ব্যৱহাৰ কৰি গভীৰ ধাৰ্মিক অৰ্থ লুকুৱাই ৰখা হৈছে।
এই গীতবোৰ সন্ধ্যা ভাষাত, অৰ্থাৎ "গোধূলি ভাষা"ত লিখা হৈছে। ই এটা ইচ্ছাকৃত গুপ্ত ভাষা আছিল, য'ত প্ৰচলিত শব্দবোৰে গুপ্ত তান্ত্ৰিক অৰ্থ বহন কৰিছিল, যাতে অদীক্ষিতসকলে প্ৰকৃত শিক্ষা বুজিব নোৱাৰে। এই প্ৰাচীন ভাষাই কেইবাটাও পূৱ ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাৰ সংগমস্থলত অৱস্থান কৰাৰ বাবে চৰ্যাপদক অসমীয়া, বঙালী আৰু ওড়িয়া সাহিত্য পৰম্পৰাই সমানে গৌৰৱেৰে দাবী কৰে। ইয়াৰে সাহিত্যসমূহৰ সাধাৰণ পূৰ্বপুৰুষ আৰু অসমীয়া তথা সংশ্লিষ্ট পূৱ ভাৰতীয় আৰ্য সাহিত্যৰ আটাইতকৈ পুৰণি নিদৰ্শন বুলি গণ্য কৰা হয়।
এই গীতবোৰ সংৰক্ষণ কৰা পুথিখন ১৯০৭ চনত মহামহোপাধ্যায় হৰপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰীয়ে নেপালৰ ৰাজকীয় পুথিভঁৰালত আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। এইখনেই সংকলনটোৰ একমাত্ৰ জীৱিত পুথি আৰু ইয়াৰ তাৰিখ খ্ৰীষ্টীয় ১৫৩৮ চন। শাস্ত্ৰীয়ে ১৯১৬ চনত সংকলনটো "হাজাৰ বছৰৰ পুৰণি বঙলা ভাষাত বৌদ্ধগান আৰু দোহা" শীৰ্ষকেৰে প্ৰকাশ কৰিছিল। গীতবোৰৰ এটা সংস্কৃত টীকা চৰ্যাগীতিকোষ-বৃত্তি পণ্ডিত মুনিদত্তই লিখিছিল, আৰু এই টীকাই আধুনিক পাঠকসকলক মূল পাঠখন উদ্ধাৰ কৰাত প্ৰধান সহায় কৰে।
চৰ্যাপদৰ মূল তথ্য (দ্ৰুত পুনৰালোচনাৰ বুলেট)
- সম্পূৰ্ণ নাম: চৰ্যাপদ, চৰ্যাগীতি বা চৰ্যাগীত বুলিও জনা যায়।
- নামৰ অৰ্থ: "চৰ্যা" মানে আধ্যাত্মিক আচৰণ বা জীৱন-ধাৰণ, আৰু "পদ" মানে পদ বা গীত; সেয়ে চৰ্যাপদ মানে আধ্যাত্মিক আচৰণৰ গীত।
- সংকলনৰ স্বৰূপ: বৌদ্ধ সিদ্ধাচাৰ্যসকলৰ ৰহস্যমূলক আৰু ভক্তিমূলক গীতৰ সংকলন।
- ৰচনাৰ কাল: খ্ৰীষ্টীয় অষ্টমৰ পৰা দ্বাদশ শতিকাৰ ভিতৰত; বহু পণ্ডিতে ইয়াক দশম শতিকাৰ বুলি গণ্য কৰে।
- ভাষা: সন্ধ্যা ভাষা বা "গোধূলি ভাষা", পূৱ ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাৰ এটা প্ৰাচীন ৰূপ।
- আখৰ: গৌড়ী আখৰ, যিটো পুৰণি বঙলা-অসমীয়া আখৰ।
- ধৰ্ম আৰু দৰ্শন: বজ্ৰযান আৰু সহজযান তান্ত্ৰিক বৌদ্ধ ধৰ্ম।
- গীতৰ সংখ্যা: মুঠ ৪৭ খন গীত বৰ্তমান আছে; কিছুমান পণ্ডিতৰ মতে মূল সংখ্যা আছিল প্ৰায় ৫০।
- প্ৰথম কবি: লুইপা (লুইপাদ)ক পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰথম চৰ্যাপদ কবি বুলি গণ্য কৰা হয়।
- অন্য প্ৰধান কবিসকল: সৰহাপা, কম্বলপাদ, শৱৰীপা, কান্ধাপা (কৃষ্ণাচাৰ্য), ভুসুকুপাদ আৰু দেন্দাপা।
- আৱিষ্কাৰক: হৰপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰী, ১৯০৭ চনত।
- আৱিষ্কাৰৰ স্থান: নেপালৰ ৰাজকীয় পুথিভঁৰাল।
- পুথিৰ তাৰিখ: খ্ৰীষ্টীয় ১৫৩৮ চন, একমাত্ৰ জীৱিত পুথি।
- প্ৰকাশৰ বছৰ: ১৯১৬ চন।
- সংস্কৃত টীকা: মুনিদত্তই লিখা চৰ্যাগীতিকোষ-বৃত্তি।
- অসমীয়া দাবী: বাণীকান্ত কাকতি আৰু ডিম্বেশ্বৰ নেওগ আদি পণ্ডিতে চৰ্যাপদৰ ভাষা পুৰণি অসমীয়া বুলি যুক্তি দাঙি ধৰিছিল।
- সাহিত্যিক স্থান: অসমীয়া, বঙালী আৰু ওড়িয়া সাহিত্যৰ আটাইতকৈ পুৰণি নিদৰ্শন বুলি গণ্য কৰা হয়।
- সংগীতৰ পৃষ্ঠভূমি: গীতবোৰ ৰাগ আৰু তালত বন্ধা আছিল আৰু গাবলৈহে ৰচিত, কেৱল পঢ়িবলৈ নহয়।
- সম্পৰ্কিত পাঠ: সৰহাপাৰ দোহাকোষ চৰ্যাপদৰ লগতে অধ্যয়ন কৰা হয়।
- পৰীক্ষাৰ গুৰুত্ব: ৰচয়িতা, কাল, ভাষা, আখৰ, আৱিষ্কাৰ আৰু গীতৰ সংখ্যা সম্পৰ্কে প্ৰশ্ন অসমৰ নিয়োগ পৰীক্ষাত বাৰে বাৰে সোধা হয়।
অসমৰ প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাত চৰ্যাপদ কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ
চৰ্যাপদ হৈছে অসমীয়া সাহিত্য ইতিহাসৰ প্ৰথম অধ্যায়, গতিকে ই অসম সাহিত্যৰ পাঠ্যক্ৰমৰ আৰম্ভণিতে থাকে। ই ধৰ্মৰ ইতিহাস, প্ৰাচীন অসমৰ সাংস্কৃতিক ইতিহাস আৰু অসমীয়া ভাষাৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কীয় বিতৰ্কৰ লগতো জড়িত, ফলত এখন বিষয়ে একাধিক অংশত নম্বৰ আনি দিব পাৰে। এই বিষয়ৰ প্ৰশ্নবোৰ সাধাৰণতে পোনপটীয়া আৰু তথ্যভিত্তিক: পুথিখন কোনে আৱিষ্কাৰ কৰিছিল, কোন ভাষা বা আখৰত লিখা হৈছিল, কিমানখন গীত আছে আৰু প্ৰধান কবিসকল কোন আছিল। এই তথ্যবোৰ সীমিত আৰু বছৰৰ পিছত বছৰ পুনৰাবৃত্ত হয়, গতিকে চমু আৰু কেন্দ্ৰীভূত পুনৰালোচনাই নিৰ্ভৰযোগ্য নম্বৰ দিয়ে। অসমীয়া আৰু ইংৰাজী দুয়ো ভাষাত চৰ্যাপদ অধ্যয়ন কৰিলে পৰীক্ষাৰ দিনা একেখিনি তথ্য যিকোনো ভাষাত চিনি পাব।
অসম পৰীক্ষাৰ বাবে চৰ্যাপদ কেনেকৈ প্ৰস্তুতি ল'ব
তলৰ সহজ টিপছসমূহে আপোনাৰ পুনৰালোচনাক দ্ৰুত আৰু সঠিক কৰি তুলিব:
- প্ৰথমে মূল তথ্যবোৰ মনত ৰাখক। আটাইতকৈ বেছি সোধা পাঁচ-ছটা তথ্য ঠিক কৰি লওক: নামৰ অৰ্থ, খ্ৰীষ্টীয় অষ্টমৰ পৰা দ্বাদশ শতিকাৰ কাল, সন্ধ্যা ভাষা, আৱিষ্কাৰক হৰপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰী (১৯০৭) আৰু বৰ্তমান গীতৰ সংখ্যা (৪৭)। বাকী সকলো এই মূল তথ্যৰ চাৰিওফালে সাজি ল'ব পাৰি।
- সম্পূৰ্ণ ৰচনা নহয়, বুলেট তালিকাখন পুনৰালোচনা কৰক। ওপৰৰ দ্ৰুত পুনৰালোচনাৰ বুলেটবোৰ এটা চেকলিষ্ট হিচাপে সাজোৱা হৈছে। এবাৰ উচ্চস্বৰে পঢ়ি, সোঁফাল ঢাকি প্ৰতিটো তথ্য মনৰ পৰা স্মৰণ কৰক।
- এই পৃষ্ঠাৰ দ্বিভাষিক প্ৰশ্নবোৰ অনুশীলন কৰক। উত্তৰ নেদেখাকৈ ওপৰৰ ৩৭টা প্ৰশ্ন সমাধান কৰি তাৰ পিছত মিলাই চাওক। একেখিনি তথ্য অসমীয়া আৰু ইংৰাজীত পঢ়িলে স্মৃতি দৃঢ় হয় আৰু শব্দৰ সংশয় আঁতৰে।
- বিৰতিৰে পুনৰালোচনা আৰু মক-টেষ্ট ব্যৱহাৰ কৰক। এদিনৰ পিছত, এসপ্তাহৰ পিছত আৰু এমাহৰ পিছত চৰ্যাপদ পুনৰ পঢ়ি চাওক আৰু প্ৰতিবাৰে সম্পৰ্কিত মক-টেষ্ট দি নিজৰ নম্বৰ তুলনা কৰক, যাতে কোনটো তথ্য এতিয়াও দুৰ্বল সেয়া বুজিব পাৰি।
সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন
চৰ্যাপদ কি?
চৰ্যাপদ হৈছে পূৱ ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাৰ আটাইতকৈ পুৰণি সংৰক্ষিত ৰহস্যমূলক গীতৰ সংকলন। ই বৌদ্ধ সিদ্ধাচাৰ্যসকলে খ্ৰীষ্টীয় অষ্টমৰ পৰা দ্বাদশ শতিকাৰ ভিতৰত ৰচনা কৰিছিল আৰু অসমীয়া তথা সংশ্লিষ্ট পূৱ ভাৰতীয় আৰ্য সাহিত্যৰ আটাইতকৈ পুৰণি নিদৰ্শন বুলি গণ্য কৰা হয়।
চৰ্যাপদ পুথিখন কোনে কেতিয়া আৱিষ্কাৰ কৰিছিল?
পুথিখন হৰপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰীয়ে ১৯০৭ চনত নেপালৰ ৰাজকীয় পুথিভঁৰালত আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। তেওঁ ১৯১৬ চনত সংকলনটো প্ৰকাশ কৰিছিল। একমাত্ৰ জীৱিত পুথিখনৰ তাৰিখ খ্ৰীষ্টীয় ১৫৩৮ চন।
চৰ্যাপদ কোন ভাষা আৰু আখৰত লিখা হৈছিল?
চৰ্যাপদ সন্ধ্যা ভাষা (গোধূলি ভাষা) আৰু গৌড়ী আখৰত লিখা হৈছিল, যিটো পুৰণি বঙলা-অসমীয়া আখৰ। ইয়াৰ ওপৰত মুনিদত্তই লিখা সংস্কৃত টীকা হৈছে চৰ্যাগীতিকোষ-বৃত্তি।
চৰ্যাপদত কিমানখন গীত আছে আৰু কবিসকল কোন আছিল?
মুঠ ৪৭ খন গীত বৰ্তমান আছে, যদিও কিছুমান পণ্ডিতৰ মতে মূল সংখ্যা আছিল প্ৰায় ৫০। প্ৰধান কবিসকলৰ ভিতৰত লুইপা, সৰহাপা, কম্বলপাদ, শৱৰীপা, কান্ধাপা আৰু ভুসুকুপাদ আদি; লুইপাক পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰথম কবি বুলি গণ্য কৰা হয়।
অসমৰ প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাত চৰ্যাপদ কিয় গুৰুত্বপূৰ্ণ?
ই অসমীয়া সাহিত্য ইতিহাসৰ আৰম্ভণি আৰু ADRE, APSC, অসম আৰক্ষী আদি পৰীক্ষাৰ অসম সাহিত্য অংশত নিয়মীয়াকৈ আহে। প্ৰশ্নবোৰ তথ্যভিত্তিক আৰু বাৰে বাৰে পুনৰাবৃত্ত হয়, গতিকে এই বিষয়টো সহজে নম্বৰ পোৱা বিষয়।