সত্ৰ সংস্কৃতি আৰু চৰাইদেউ মৈদাম
অসমৰ দুটা আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ঐতিহ্য বিষয় হৈছে সত্ৰ, ভক্তি আন্দোলনৰ পিছত প্ৰতিষ্ঠিত বৈষ্ণৱ সন্ন্যাসী প্ৰতিষ্ঠান, আৰু চৰাইদেউ মৈদাম, আহোম ৰজা তথা ৰাণীসকলৰ ৰাজকীয় সমাধি-ঢিপি। দুয়োটাই একেলগে অসমৰ ইতিহাসৰ ধৰ্মীয় তথা ৰাজকীয় ধাৰা প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, আৰু দুয়োটাৰে প্ৰশ্নই ADRE, APSC, অসম আৰক্ষী, DHS, SSC আৰু ৰে'লৱেৰ পৰীক্ষাৰ কলা-সংস্কৃতি অংশত আহে। পৰীক্ষাৰ্থীয়ে জানিব লাগে সত্ৰ কি, সত্ৰ পৰম্পৰা কোনে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, মাজুলীৰ চাৰিটা প্ৰধান সত্ৰ তথা চাৰিটা সমহতিৰ নাম, আৰু মৈদামৰ গঠন তথা ইউনেস্কো মৰ্যাদা মনত ৰাখিব লাগে। এই বিষয়টোৱে মাজুলীৰ বৈষ্ণৱ সত্ৰ সংস্কৃতি আৰু চৰাইদেউৰ আহোম শেষকৃত্য ঐতিহ্যৰ মাজত এক স্পষ্ট পাৰ্থক্যৰ প্ৰয়োজন।
সত্ৰ কি
সত্ৰ হৈছে এক বৈষ্ণৱ সন্ন্যাসী প্ৰতিষ্ঠান আৰু ধৰ্মীয়, সাংস্কৃতিক তথা শৈক্ষিক জীৱনৰ কেন্দ্ৰ। সত্ৰসমূহ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলে এনে প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল য'ত ভক্তসকলে বাস কৰিব, উপাসনা কৰিব, অধ্যয়ন কৰিব আৰু কলা-চৰ্চা কৰিব পাৰিছিল। প্ৰতিখন সত্ৰৰ মুৰব্বী এজন সত্ৰাধিকাৰ, যি আধ্যাত্মিক তথা প্ৰশাসনিক মুৰব্বী, আৰু তাত বাস কৰা ভক্তসকল ভকত বা ভকত নামেৰে জনাজাত। সত্ৰৰ আৰু গাঁৱৰ সমাজৰ প্ৰাৰ্থনা ঘৰখন হৈছে নামঘৰ, য'ত ভক্তি সমাৱেশ, পাঠ তথা ভাওনা অনুষ্ঠিত হয়। সত্ৰ কেৱল সন্ন্যাসী আশ্ৰম নহয়; ই লগতে এখন বিদ্যালয়, এখন নাট্য মঞ্চ, এখন সংগীত প্ৰতিষ্ঠান তথা এখন কাৰুশিল্প কেন্দ্ৰ, আৰু ই চাৰি শতিকাধিক কাল ধৰি অসমীয়া সমাজ গঢ়ি তুলিছে। এই প্ৰতিষ্ঠান অসমৰ ভাৰতীয় ধৰ্মীয় তথা সাংস্কৃতিক ইতিহাসলৈ অন্যতম সুকীয়া অৱদান।
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু সত্ৰৰ বিকাশ
অসমৰ মহান বৈষ্ণৱ সন্ত তথা সংস্কাৰক শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে পঞ্চদশ-ষোড়শ শতিকাত সত্ৰ আৰু নামঘৰ প্ৰণালীৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁ বিষ্ণু বা কৃষ্ণক কেন্দ্ৰ কৰি ভক্তিৰ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল, জাতিভেদ তথা জটিল আচাৰ-অনুষ্ঠান অস্বীকাৰ কৰিছিল, আৰু ভক্তিক সকলোৰে বাবে সুলভ কৰিছিল। শংকৰদেৱে প্ৰথম সত্ৰ তথা নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, আৰু তেওঁৰ প্ৰধান শিষ্য মাধৱদেৱ তথা তেওঁলোকৰ উত্তৰাধিকাৰীসকলে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাজুৰি আন্দোলন বিয়পাই দিছিল। সময়ৰ লগে লগে শতাধিক সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল, আৰু বৃহৎ নদী-দ্বীপ মাজুলী সত্ৰ সংস্কৃতিৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কেন্দ্ৰ হৈ পৰিছিল। সত্ৰসমূহে ভক্তিমূলক গ্ৰন্থ, সংগীত, নৃত্য তথা নাটক সংৰক্ষণ কৰি থকাৰ বাবে ৰাজনৈতিক ক্ষমতা প্ৰায়ে অস্থিৰ থকা সময়তো অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ৰক্ষক হৈ পৰিছিল।
চাৰিটা সমহতি
বৈষ্ণৱ আন্দোলন বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে মতবাদ তথা অনুশীলনত পাৰ্থক্যই চাৰিটা ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায় বা সমহতি গঠন কৰিছিল। এইবোৰ হৈছে দামোদৰদেৱ তথা হৰিদেৱৰ সৈতে জড়িত ব্ৰহ্মসমহতি; পুৰুষোত্তম ঠাকুৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা পুৰুষসমহতি; মথুৰাদাস বুঢ়া আতাৰ সৈতে জড়িত নিকা সমহতি; আৰু কালা সমহতি। প্ৰতিটো সমহতিৰ শাস্ত্ৰৰ নিজা ব্যাখ্যা আৰু উপাসনা, সংগীত তথা নৃত্যৰ নিজা শৈলী আছিল, আৰু প্ৰতিটোৰ অনুসৰণ কৰা কেইবাখনো সত্ৰ আছিল। সমহতিত বিভাজন সত্ৰ পৰম্পৰা বুজাৰ বাবে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কাঠামো, আৰু প্ৰশ্নই কেতিয়াবা পৰীক্ষাৰ্থীক চাৰিটা সমহতিৰ নাম সোধে বা সমহতিক ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপকৰ সৈতে মিলাই দিবলৈ কয়। এই চাৰিটা ধাৰাক মাজুলীৰ চাৰিটা প্ৰধান সত্ৰৰ কাষত মনত ৰখাটোৱে এই বিষয়ত এক দৃঢ় দখল দিয়ে।
মাজুলীৰ প্ৰধান সত্ৰসমূহ
মাজুলী, বিশ্বৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ নদী-দ্বীপ তথা অসমৰ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী, বহু সত্ৰৰ ঘৰ, যাৰ ভিতৰত চাৰিটা প্ৰধান বুলি গণ্য কৰা হয়। এইবোৰ হৈছে অউনিয়াতী সত্ৰ, দখিণপাট সত্ৰ, গৰমূৰ সত্ৰ আৰু কমলাবাৰী সত্ৰ। অউনিয়াতী সত্ৰ, আহোম যুগত সপ্তদশ শতিকাত প্ৰতিষ্ঠিত, বৰগীত তথা সত্ৰীয়া নৃত্যৰ সমৃদ্ধ পৰম্পৰাৰ বাবে জনাজাত, আৰু দখিণপাট সত্ৰ আটাইতকৈ পুৰণি তথা প্ৰভাৱশালী সত্ৰসমূহৰ এটা। গৰমূৰ সত্ৰ আৰু কমলাবাৰী সত্ৰও ভক্তি সংস্কৃতিৰ প্ৰধান কেন্দ্ৰ। এইবোৰৰ উপৰিও বৰপেটা সত্ৰ, পাটবাউসী সত্ৰ, মধুপুৰ সত্ৰ আৰু সমাগুৰি সত্ৰ ভাওনা, পাণ্ডুলিপি লেখন তথা মুখাশিল্পৰ দৰে নিৰ্দিষ্ট পৰম্পৰাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ। অউনিয়াতী আৰু দখিণপাট দুটা নাম আটাইতকৈ বেছি সোধা হয়।
সত্ৰত জীৱন আৰু সংস্কৃতি
সত্ৰত দৈনন্দিন জীৱনে প্ৰাৰ্থনা, পাঠ, সংগীত তথা সেৱাৰ এক অনুশাসিত নিত্যক্ৰম অনুসৰণ কৰে। নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ হৃদয়, য'ত ভক্তসকলে কৃতন ঘোষা তথা আন ভক্তিমূলক ৰচনা পাঠ কৰিবলৈ আৰু বৰগীত গাবলৈ গোট খায়। সত্ৰাধিকাৰে সমাজখনক পথ প্ৰদৰ্শন কৰে, আৰু ভকতসকলে তেওঁৰ নিৰ্দেশত বাস কৰে, কৃষি তথা কাৰুশিল্পৰ কামত অংশগ্ৰহণ কৰে। ৰাস মহোৎসৱ, জন্মাষ্টমী, দৌল উৎসৱ তথা বিভিন্ন বিহু উৎসৱৰ দৰে উৎসৱসমূহ মহান ভক্তিৰ লগতে ভাওনা তথা নৃত্য পৰিৱেশনৰ সৈতে উদযাপন কৰা হয়। সত্ৰই পৰম্পৰাগত কলাৰ শিক্ষাও প্ৰদান কৰে আৰু পাণ্ডুলিপি তথা পবিত্ৰ সামগ্ৰী সংৰক্ষণ কৰে। উপাসনাক কলা তথা শ্ৰমৰ সৈতে একগোট কৰা এই অনুশাসিত সমূহীয়া জীৱনেই সত্ৰক ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক ইতিহাসত এক অনন্য প্ৰতিষ্ঠান কৰি তুলিছে।
সত্ৰ আৰু কলা-সংস্কৃতি
সত্ৰসমূহ অসমৰ শাস্ত্ৰীয় তথা পৰিৱেশন কলাৰ লালন-পালনৰ থলী। ২০০০ চনত শাস্ত্ৰীয় নৃত্য হিচাপে স্বীকৃত সত্ৰীয়া নৃত্য অঙ্কীয়া নাট তথা ভাওনাৰ নৃত্যৰ গতিৰপৰা সত্ৰত বিকশিত হৈছিল। খোল আৰু তাল, বৰগীত তথা ঘোষা, মুখাশিল্প আৰু পাণ্ডুলিপি চিত্ৰকলাই সত্ৰ পৃষ্ঠপোষকতাত বিকাশ লাভ কৰিছিল। বৰপেটাৰ সমাগুৰি সত্ৰ মুখাশিল্প বা মুখা তৈয়াৰ কৰাৰ বাবে বিখ্যাত, আনহাতে আন সত্ৰসমূহ পাণ্ডুলিপি চিত্ৰকলা তথা ভাগৱত তথা কৃতন ঘোষা নকল কৰাৰ বাবে জনাজাত। প্ৰজন্মৰ পিছ প্ৰজন্ম শিল্পী তথা পৰিৱেশকক প্ৰশিক্ষণ দি সত্ৰসমূহে এটা সম্পূৰ্ণ সাংস্কৃতিক পৰিৱেশ তন্ত্ৰ জীৱিত ৰাখিছিল। এই কাৰণেই সত্ৰীয়া নৃত্য, ভাওনা তথা মুখাশিল্পৰ প্ৰশ্নই সঘনাই সত্ৰলৈ ঘূৰি আহে, আৰু এইবোৰ একেলগে অধ্যয়ন কৰাটো ফলপ্ৰসূ তথা সঠিক দুয়োটাই।
চৰাইদেউ: প্ৰথম আহোম ৰাজধানী
অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ চৰাইদেউ আহোম ৰাজ্যৰ প্ৰথম ৰাজধানী আছিল। ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠা আহোম ৰাজবংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক চুকাফাই ১২৫৩ চনত কৰিছিল, তেওঁ ১২২৮ চনত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত প্ৰৱেশ কৰাৰ কিছু সময়ৰ পিছত। ৰাজধানী পিছত গড়গাঁৱলৈ আৰু তাৰ পিছত ৰংপুৰলৈ স্থানান্তৰ কৰা হ'লেও চৰাইদেউয়ে আহোম ৰাজপৰিয়ালৰ পবিত্ৰ সমাধিস্থল হিচাপে বিশেষ মৰ্যাদা বজাই ৰাখিছিল। চৰাইদেউ নামটো তাই শব্দৰ সৈতে জড়িত যাৰ অৰ্থ পবিত্ৰ বা শুভ স্থান, আৰু এই অঞ্চলত ৰাজকীয় মৈদামৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ঘনত্ব আছে। চুকাফা তথা ৰাজকীয় মৃতকৰ সৈতে ইয়াৰ সংযোগৰ বাবে চৰাইদেউয়ে আহোম ইতিহাস তথা অসমৰ ঐতিহ্যত এক অনন্য স্থান লাভ কৰিছে, আৰু আহোম ৰাজবংশৰ প্ৰশ্নত ই সঘনাই সোধা হয়।
মৈদাম আৰু ইয়াৰ স্থাপত্য
মৈদাম হৈছে আহোম ৰজা, ৰাণী বা ৰাজপৰিয়ালৰ ব্যক্তিৰ সমাধি-ঢিপি। গঠনগতভাৱে এটা মৈদামত এটা মাটিৰ তলৰ ভল্টযুক্ত কোঠা থাকে, যি ইটাৰে নিৰ্মিত, য'ত মৃতদেহ বহুমূলীয়া সামগ্ৰীৰ সৈতে স্থাপন কৰা হৈছিল, আৰু যাৰ ওপৰত এটা মাটিৰ ঢিপি উত্থাপন কৰা হৈছিল। ঢিপিটো সাধাৰণতে অষ্টভুজ বা ষড়ভুজ সীমা দেৱালেৰে আগুৰি ৰখা হৈছিল, প্ৰায়ে এটা প্ৰৱেশদ্বাৰৰ সৈতে। আহোম প্ৰথা আছিল মৃতকৰ লগত থকা সামগ্ৰী, অলংকাৰ, অস্ত্ৰ তথা কেতিয়াবা পৰিচাৰকসহ সমাধিস্থ কৰা, গতিকে মৈদামসমূহ পবিত্ৰ স্মৃতিসৌধৰ লগতে গুৰুত্বপূৰ্ণ পুৰাতাত্ত্বিক স্থানও। ডাঙৰ মৈদামসমূহৰ জাঁকজমক, গম্বুজযুক্ত কোঠা তথা মাটিৰ আৱৰণৰ সৈতে, ইজিপ্তৰ পিৰামিডৰ সৈতে তুলনা কৰিবলৈ লৈছে, আৰু এইবোৰক কেতিয়াবা অসমৰ পিৰামিড বোলা হয়। মৈদামৰ স্থাপত্যে আহোমসকলৰ পৰকাল জীৱনৰ দৃষ্টিভংগী তথা তেওঁলোকৰ উচ্চ পৰ্যায়ৰ অভিযান্ত্ৰিক দক্ষতা প্ৰতিফলিত কৰে।
ইউনেস্কো স্বীকৃতি আৰু তাৎপৰ্য
মৈদাম সম্পৰ্কে আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ শেহতীয়া বিকাশ হৈছে ইউনেস্কোৰ স্বীকৃতি। ২০২৪ চনত নিউ দিল্লীত অনুষ্ঠিত সভাত চৰাইদেউৰ আহোম ৰাজবংশৰ মৈদামসমূহ ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে খোদিত হৈছিল। এইয়া মৈদামক অসমৰ প্ৰথম সাংস্কৃতিক বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ তথা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ কেইটামানৰ এটা কৰি তুলিছে, কাৰণ কাজিৰঙা আৰু মানাহ প্ৰাকৃতিক ক্ষেত্ৰ। এই স্বীকৃতিয়ে আহোম ঐতিহ্যলৈ আন্তৰ্জাতিক দৃষ্টি আনিছে, পৰ্যটন বৃদ্ধি কৰিছে আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে যুক্তি মজবুত কৰিছে। প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাৰ বাবে ২০২৪ চন তথা অসমৰ প্ৰথম সাংস্কৃতিক বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ বাক্যাংশ মনত ৰখা উচিত। মৈদাম, মাজুলীৰ সত্ৰসকলৰ সৈতে, এতিয়া অসমৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ দুটা আটাইতকৈ আগশাৰীৰ প্ৰতীক।
এক নজৰত মূল তথ্য
- সত্ৰ অসমৰ এক বৈষ্ণৱ সন্ন্যাসী প্ৰতিষ্ঠান।
- সত্ৰ আৰু নামঘৰ প্ৰণালী শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
- সত্ৰৰ মুৰব্বীক সত্ৰাধিকাৰ বোলা হয়।
- সত্ৰ বা গাঁৱৰ প্ৰাৰ্থনা ঘৰক নামঘৰ বোলা হয়।
- চাৰিটা সমহতি হৈছে ব্ৰহ্মসমহতি, পুৰুষসমহতি, নিকা সমহতি আৰু কালা সমহতি।
- মাজুলীৰ চাৰিটা প্ৰধান সত্ৰ হৈছে অউনিয়াতী, দখিণপাট, গৰমূৰ আৰু কমলাবাৰী।
- মাজুলী বিশ্বৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ নদী-দ্বীপ তথা অসমৰ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী।
- সত্ৰীয়া নৃত্য আৰু ভাওনা সত্ৰত বিকশিত হৈছিল।
- বৰপেটাৰ সমাগুৰি সত্ৰ মুখাশিল্পৰ বাবে বিখ্যাত।
- চৰাইদেউ প্ৰথম আহোম ৰাজধানী, চুকাফাই ১২৫৩ চনত স্থাপন কৰিছিল।
- মৈদাম আহোম ৰজা তথা ৰাণীসকলৰ ৰাজকীয় সমাধি-ঢিপি।
- মৈদামত মাটিৰ তলৰ ইটাৰ ভল্ট এটা মাটিৰ ঢিপিৰে ঢাকি থোৱা থাকে।
- মৈদামক প্ৰায়ে অসমৰ পিৰামিড বোলা হয়।
- মৈদাম ২০২৪ চনত ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে খোদিত হৈছিল।
- এইবোৰ অসমৰ প্ৰথম সাংস্কৃতিক বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ।
- অসমৰ কাজিৰঙা আৰু মানাহ প্ৰাকৃতিক বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ।
দ্ৰুত পুনৰালোচনাৰ পয়েন্ট
- সত্ৰ আৰু মৈদামক পৃথক বিষয় হিচাপে ৰাখক: এটা বৈষ্ণৱ তথা ধৰ্মীয়, আনটো আহোম তথা ৰাজকীয়।
- চাৰিটা সমহতি আৰু মাজুলীৰ চাৰিটা প্ৰধান সত্ৰক দুটা পৃথক তালিকা হিচাপে নাম লওক।
- সত্ৰৰ বাবে শংকৰদেৱ আৰু চৰাইদেউৰ বাবে চুকাফা মনত ৰাখক।
- অউনিয়াতী তথা দখিণপাটক মাজুলীৰ সৈতে আৰু সমাগুৰিক বৰপেটা তথা মুখাশিল্পৰ সৈতে জড়িত কৰক।
- মৈদামৰ গঠন আৰু ইউনেস্কো খোদনৰ বাবে ২০২৪ চন লক্ষ্য কৰক।
- মৈদাম অসমৰ প্ৰথম সাংস্কৃতিক বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ বুলি মনত ৰাখক।
এই বিষয়টো কেনেকৈ প্ৰস্তুতি ল’ব
- সত্ৰাধিকাৰ, নামঘৰ আৰু ভকতৰ সৈতে সত্ৰ প্ৰণালীৰ এটা তালিকা আঁকক।
- চাৰিটা সমহতি আৰু মাজুলীৰ চাৰিটা প্ৰধান সত্ৰক পৃথক তালিকা হিচাপে শিকক।
- সত্ৰীয়া নৃত্য তথা ভাওনাত সত্ৰৰ ভূমিকা সম্পৰ্কে সৰু টোকা লিখক।
- ভল্ট তথা ঢিপি দেখুৱাই এটা মৈদামৰ লেবেলযুক্ত চিত্ৰ আঁকক।
- ২০২৪ চন আৰু ইউনেস্কো মৰ্যাদা চলিত পৰিঘটনা হিচাপে মনত ৰাখক।
- এই বিষয়টো আহোম স্থাপত্য তথা সত্ৰীয়া নৃত্যৰ পৃষ্ঠাসমূহৰ সৈতে সংযোগ কৰক।
পৰীক্ষাৰ সাধাৰণ ফান্দ
- চাৰিটা সমহতিক মাজুলীৰ চাৰিটা প্ৰধান সত্ৰৰ সৈতে লগা-ভগা কৰা।
- সত্ৰ প্ৰণালীৰ প্ৰতিষ্ঠা শংকৰদেৱৰ সলনি মাধৱদেৱক আৰোপ কৰা।
- নামঘৰক সত্ৰাধিকাৰৰ বাসস্থান বোলা; ই প্ৰাৰ্থনা ঘৰ।
- মৈদামক মন্দিৰ বা প্ৰাসাদ বুলি বৰ্ণনা কৰা; এইবোৰ সমাধি-ঢিপি।
- মৈদামৰ ইউনেস্কো খোদন ২০২৪ চনত হৈছিল বুলি পাহৰি যোৱা।
- চৰাইদেউ, প্ৰথম ৰাজধানী, আৰু গড়গাঁও তথা ৰংপুৰ, পিছৰ ৰাজধানী, লগা-ভগা কৰা।
সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন
সত্ৰ কি আৰু সত্ৰ প্ৰণালী কোনে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল?
সত্ৰ হৈছে অসমৰ এক বৈষ্ণৱ সন্ন্যাসী প্ৰতিষ্ঠান আৰু ধৰ্ম, শিক্ষা তথা কলাৰ কেন্দ্ৰ। সত্ৰ আৰু নামঘৰ প্ৰণালী মহান বৈষ্ণৱ সন্ত তথা সংস্কাৰক শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে পঞ্চদশ-ষোড়শ শতিকাত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, আৰু ইয়াক মাধৱদেৱ তথা তেওঁলোকৰ উত্তৰাধিকাৰীসকলে বিয়পাই দিছিল।
চাৰিটা সমহতি আৰু মাজুলীৰ চাৰিটা প্ৰধান সত্ৰ কি কি?
চাৰিটা ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায় বা সমহতি হৈছে ব্ৰহ্মসমহতি, পুৰুষসমহতি, নিকা সমহতি আৰু কালা সমহতি। মাজুলীৰ চাৰিটা প্ৰধান সত্ৰ হৈছে অউনিয়াতী সত্ৰ, দখিণপাট সত্ৰ, গৰমূৰ সত্ৰ আৰু কমলাবাৰী সত্ৰ।
চৰাইদেউ মৈদাম কি আৰু চৰাইদেউ কোনে স্থাপন কৰিছিল?
চৰাইদেউ মৈদাম হৈছে আহোম ৰজা তথা ৰাণীসকলৰ ৰাজকীয় সমাধি-ঢিপি। প্ৰতিটো মৈদামত মাটিৰ তলৰ ইটাৰ ভল্ট এটা মাটিৰ ঢিপিৰে ঢাকি থোৱা থাকে। চৰাইদেউ প্ৰথম আহোম ৰাজধানী, যি চুকাফাই ১২৫৩ চনত স্থাপন কৰিছিল, আৰু ই আহোম ৰাজপৰিয়ালৰ পবিত্ৰ সমাধিস্থল হৈ থাকিল।
মৈদামে কেতিয়া ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল?
চৰাইদেউৰ আহোম ৰাজবংশৰ মৈদামসমূহ ২০২৪ চনত নিউ দিল্লীত অনুষ্ঠিত সভাত ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে খোদিত হৈছিল। এইবোৰ অসমৰ প্ৰথম সাংস্কৃতিক বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ, আনহাতে কাজিৰঙা আৰু মানাহ প্ৰাকৃতিক বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ।
সত্ৰসমূহ অসমৰ কলাৰ সৈতে কেনেদৰে জড়িত?
সত্ৰসমূহ অসমৰ শাস্ত্ৰীয় তথা পৰিৱেশন কলাৰ লালন-পালনৰ থলী। অঙ্কীয়া নাট তথা ভাওনাৰ নৃত্যৰপৰা সত্ৰীয়া নৃত্য সত্ৰত বিকশিত হৈছিল, আৰু খোল, তাল, বৰগীত, মুখাশিল্প তথা পাণ্ডুলিপি চিত্ৰকলাই সত্ৰ পৃষ্ঠপোষকতাত বিকাশ লাভ কৰিছিল। বৰপেটাৰ সমাগুৰি সত্ৰ মুখাশিল্পৰ বাবে বিখ্যাত।