অসমৰ পৰম্পৰাগত সংগীত, লোকগীত আৰু বাদ্যযন্ত্ৰ
সংগীত অসমীয়া সংস্কৃতিৰ হৃদয়ত আছে, আৰু ৰাজ্যখনত এটা শাস্ত্ৰীয় ভক্তিমূলক সংগীত ভাণ্ডাৰৰ লগতে লোকগীত তথা বাদ্যযন্ত্ৰৰ পৰম্পৰাৰ মহান বৈচিত্ৰ্য আছে। অসমীয়া সংগীত সম্পৰ্কীয় প্ৰশ্নই ADRE, APSC, অসম আৰক্ষী, DHS, SSC আৰু ৰে'লৱেৰ পৰীক্ষাৰ কলা-সংস্কৃতি তথা সাধাৰণ জ্ঞান অংশত আহে। পৰীক্ষাৰ্থীয়ে সত্ৰৰ বৰগীত, আজান ফকিৰৰ জিকিৰ তথা জাৰি, বিহুৰ লোকগীত তথা আঞ্চলিক শৈলী জানিব লাগে, আৰু খোল, ঢোল, পেঁপা তথা গগণাৰ দৰে পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰ চিনাক্ত কৰিব লাগে। এই বিষয়টো সত্ৰ পৰম্পৰা, ভাওনা তথা বিহু উৎসৱৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত, গতিকে সেই পৃষ্ঠাসমূহৰ সৈতে একেলগে অধ্যয়ন কৰিলে এক সম্পূৰ্ণ তথা সংহত চিত্ৰ পোৱা যায়।
অসমৰ সংগীত ঐতিহ্য
অসমৰ সংগীত পবিত্ৰ তথা জনপ্ৰিয়, শাস্ত্ৰীয় তথা লোক সংগীতৰ এক সমৃদ্ধ মিশ্ৰণ। এফালে সত্ৰৰ ভক্তিমূলক সংগীত আছে, যাৰ ৰাগ তথা বিশদ ৰচনা আছে, আৰু আনফালে পথাৰ, নদী তথা উৎসৱৰ মাটিৰ গীত আছে। অসমীয়া সংগীতে বৈষ্ণৱ আন্দোলন, খিলঞ্জীয়া জনজাতীয় সংস্কৃতি আৰু বহল ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় পৰম্পৰাৰ পৰা প্ৰভাৱ শোষণ কৰিছে, তথাপি ইয়াৰ নিজস্ব চৰিত্ৰ বজাই ৰাখিছে। কৃতন ঘোষা আৰু বৰগীতে শাস্ত্ৰীয় মূল গঠন কৰে, আনহাতে বিহু গীত তথা আঞ্চলিক লোকগীতে জনপ্ৰিয় ভেটি গঠন কৰে। বাঁহ, মাটি, শিং, কাঠ, ধাতু তথা চামৰাৰে নিৰ্মিত বাদ্যযন্ত্ৰ বিভিন্ন সংমিশ্ৰণত ব্যৱহৃত হয়, আৰু একেখন বাদ্যযন্ত্ৰই ধৰ্মীয় তথা উৎসৱমুখী দুয়োটা উদ্দেশ্য পূৰণ কৰিব পাৰে। পবিত্ৰ তথা লোক সংগীতৰ এই মিশ্ৰণ বুজাটোৱেই এই বিষয়ৰ চাবিকাঠি।
বৰগীত আৰু সত্ৰৰ সংগীত
বৰগীত, আক্ষৰিক অৰ্থত মহান বা উৎকৃষ্ট গীত, হৈছে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু তেওঁৰ প্ৰধান শিষ্য মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা ভক্তিমূলক গীতৰ ৰূপ। বৰগীতসমূহ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় পৰম্পৰাৰপৰা ধাৰ কৰা কিন্তু অসমীয়া ভক্তি প্ৰসংগৰ সৈতে খাপ খুৱাই লোৱা ৰাগ তথা তালত গোৱা হয়, আৰু ইয়াৰ কথা ব্ৰজাৱলী তথা অসমীয়াত। প্ৰথম বৰগীত শংকৰদেৱে বদৰিকাশ্ৰমত ৰচনা কৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আৰু পৰম্পৰা মাধৱদেৱে আগবঢ়াই সমৃদ্ধ কৰিছিল। বৰগীত সত্ৰ তথা নামঘৰত, ভাওনা তথা আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সময়ত গোৱা হয়, আৰু ইয়াৰ লগত খোল তথা তাল সংগত কৰা হয়। সত্ৰত বৰগীত সংৰক্ষণ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এটা মহান অৰ্জন, আৰু প্ৰশ্নই সঘনাই বৰগীতৰ ৰচয়িতা তথা ইয়াৰ প্ৰথম ৰচনাৰ স্থান সোধে।
আজান ফকিৰৰ জিকিৰ আৰু জাৰি
জিকিৰ আৰু জাৰি অসমৰ মুছলমান সমাজৰ ভক্তিমূলক গীতৰ ৰূপ, আৰু এইবোৰ সপ্তদশ শতিকাত চুফী সন্ত আজান ফকিৰ, যাক শাহ মিলানো বোলা হয়, তেওঁ আৰম্ভ কৰিছিল। আজান ফকিৰ বাগদাদৰপৰা আহি শিৱসাগৰৰ ওচৰত সোৰাগুৰি চাপৰিত বসতি স্থাপন কৰিছিল বুলি কোৱা হয়, য'ত তেওঁৰ দৰগাহ অৱস্থিত। জিকিৰ হৈছে ঈশ্বৰ তথা নবীৰ প্ৰশংসাৰ ভক্তিমূলক গীত, আনহাতে জাৰি কৰবালাত হোছেইনৰ শাহাদতৰ স্মৃতিত ৰচিত শোকগীত। এই গীতসমূহে অসমীয়া ভাষা তথা অসমীয়া সুৰ তথা বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰে, আৰু এইবোৰ ইছলামী ভক্তি তথা অসমীয়া সংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণৰ এক সুন্দৰ উদাহৰণ। আজান ফকিৰৰ অৱদান অসমৰ সংমিশ্ৰিত সংস্কৃতিৰ প্ৰশ্নত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়, আৰু তেওঁৰ নাম তথা জিকিৰ-জাৰি শব্দ একেলগে মনত ৰখা উচিত।
বিহু গীত আৰু লোকগায়ন পৰম্পৰা
বিহু গীত অসমৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় লোকগীত আৰু ই বিশেষকৈ ৰঙালী বা ব’হাগ বিহুত গোৱা হয়। এইবোৰে প্ৰেম, প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য, বসন্তৰ আগমন তথা যুৱাৱস্থাৰ আনন্দ লৈ আলোচনা কৰে, আৰু ঢোলৰ তাল তথা পেঁপা তথা গগণাৰ ধ্বনিত গোৱা হয়। বিহু গীত আৰু বিহু নৃত্য অবিচ্ছেদ্য, আৰু হুঁচৰি দলসমূহে ঘৰে ঘৰে গৈ নিজৰ সংস্কৰণ গায়। আন গুৰুত্বপূৰ্ণ লোকগীত পৰম্পৰাৰ ভিতৰত ওজাপালি গীত, য'ত ওজাই দাইনা তথা পালিৰ সৈতে মহাকাব্যিক তথা পৌৰাণিক কাহিনী বৰ্ণনা কৰে, আৰু দেহবিচাৰৰ গীত, বাৰমাহী গীত বা বাৰ মাহৰ গীত, আৰু নিচুকনি গীত অন্তৰ্ভুক্ত। এইবোৰে একেলগে অঞ্চল অনুসৰি ভিন্ন হোৱা এক সমৃদ্ধ লোক ভাণ্ডাৰ গঠন কৰে।
আঞ্চলিক লোকগীত: গোৱালপৰীয়া, কামৰূপী আৰু আন
অসমত কেইবাটাও আঞ্চলিক লোকগীত শৈলী আছে যি তেওঁলোকৰ সুৰ তথা স্থানীয় ৰঙৰ বাবে মূল্যৱান। গোৱালপৰা অঞ্চলৰ গোৱালপৰীয়া লোকগীত, যি অসমীয়া তথা বঙালী উপাদান মিশ্ৰণ কৰে, হয়তো আটাইতকৈ বিখ্যাত আৰু আধুনিক গায়কে ইয়াক জনপ্ৰিয় কৰিছে। কামৰূপ অঞ্চলৰ কামৰূপী লোকগীতৰ নিজা দোলায়িত শৈলী আছে, আৰু বৰাক উপত্যকাৰ গীত, চাহ বাগিচাৰ সমাজৰ গীত তথা বড়ো, মিচিং, কাৰ্বি, ৰাভা আদি জনজাতীয় সমাজৰ গীতসমূহে অধিক বৈচিত্ৰ্য যোগ কৰে। ভাটিয়ালী-সদৃশ নদীৰ গীত তথা নাৱৰ গীতো এই পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্গত। এই আঞ্চলিক বৈচিত্ৰ্যই বুজায় যে প্ৰশ্নই এটা নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলৰ লোকগীতৰ বিষয়ে সোধাব পাৰে, আৰু পৰীক্ষাৰ্থীয়ে গোৱালপৰীয়াক গোৱালপৰাৰ সৈতে আৰু বিহু গীতক বিহু উৎসৱৰ সৈতে সংযোগ কৰিব পৰা উচিত।
তালবাদ্য: খোল, ঢোল আৰু খাম
অসমৰ তালবাদ্যযন্ত্ৰ ভক্তিমূলক তথা লোক সংগীত দুয়োটাৰে কেন্দ্ৰীয়। খোল এটা পিপাৰ আকৃতিৰ ঢোল যি শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ সৈতে জড়িত আৰু সত্ৰীয়া নৃত্য, ভাওনা তথা সত্ৰ সংগীতত ব্যৱহৃত, আৰু ই অসমীয়া ভক্তিমূলক সংগীতৰ অন্যতম নিৰ্ণায়ক বাদ্যযন্ত্ৰ। ঢোল বিহু তথা বহু লোক পৰিৱেশনত ব্যৱহৃত ডাঙৰ ঢোল, আৰু ই বিহু নৃত্যক ইয়াৰ শক্তিশালী লয় প্ৰদান কৰে। খাম বড়ো জনগোষ্ঠীৰ ঢোল, আৰু মাদল কিছু লোক পৰম্পৰাত ব্যৱহৃত। নাগাৰা তথা ঢাকো কিছু প্ৰসংগত দেখা যায়। তাল তথা ভৰতাল ভক্তিমূলক সংগীতত ব্যৱহৃত কৰতাল, য'ত ভৰতাল হৈছে বৰপেটাৰ ভৰতাল নৃত্যৰ ডাঙৰ কৰতাল। কোনটো ঢোল কোনটো পৰম্পৰাৰ, শিকাটো এক অতি সাধাৰণ পৰীক্ষা প্ৰয়োজনীয়তা।
বায়ু তথা তাঁৰ বাদ্যযন্ত্ৰ
অসমত বিভিন্ন বায়ু তথা তাঁৰ বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পেঁপা ম’হৰ শিঙৰপৰা নিৰ্মিত বায়ু বাদ্যযন্ত্ৰ, আৰু ইয়াক বিহুত এক সুকীয়া ধ্বনি উৎপন্ন কৰিবলৈ ফুৱা হয়। গগণা বাঁহ বা শিঙৰে নিৰ্মিত সৰু জিহ্বা-বাঁহী, যি বিহুত পুৰুষ তথা নাৰী উভয়ে বজায়। সুতুলি মাটি বা বাঁহৰে নিৰ্মিত চিঠি, আৰু বেণু তথা বাঁহী লোক তথা ভক্তিমূলক সংগীতত ব্যৱহৃত বাঁহী-সদৃশ বাদ্যযন্ত্ৰ। তাঁৰ বাদ্যযন্ত্ৰৰ ভিতৰত সৰিন্দা ওজাপালি তথা আন শিল্পীসকলে ব্যৱহৃত এটা ধনু-বাদ্যযন্ত্ৰ, দোতাৰা এটা দুই তাঁৰৰ ছোঁৱা বাদ্যযন্ত্ৰ, আৰু টোকাৰী সেই বাদ্যযন্ত্ৰ যাৰ নামেৰে টোকাৰী গীত নাম লৈছে। চিফুং বড়োসকলৰ দীঘল বাঁহৰ বাঁহী, আৰু ঢোল, খাম তথা আন ঢোলসমূহে সন্মিলন সম্পূৰ্ণ কৰে। এই বাদ্যযন্ত্ৰসমূহ সঘনাই মিলাই দিয়া প্ৰশ্ন হিচাপে সোধা হয়।
বাদ্যযন্ত্ৰৰ শ্ৰেণীবিভাজন আৰু বৈশিষ্ট্য
অসমৰ বাদ্যযন্ত্ৰক পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় পদ্ধতিত চাৰিটা গোটত ভাগ কৰিব পাৰি। তত বা তাঁৰ বাদ্যযন্ত্ৰত সৰিন্দা তথা দোতাৰা; সুশিৰ বা বায়ু বাদ্যযন্ত্ৰত পেঁপা, বাঁহী, বেণু, সুতুলি তথা চিফুং; প্ৰৱাহ বা তালবাদ্যত খোল, ঢোল, খাম তথা মাদল; আৰু ঘন বা ঘন বাদ্যযন্ত্ৰত তাল, ভৰতাল তথা গগণা অন্তৰ্ভুক্ত। এইবোৰৰ বহুতো স্থানীয়ভাৱে উপলব্ধ সামগ্ৰী যেনে বাঁহ, বেত, মাটি, জন্তুৰ শিং তথা চামৰাৰে নিৰ্মিত, যিয়ে অসমীয়া সংগীতক এক সুকীয়া প্ৰাকৃতিক তথা পৰিৱেশ-বান্ধৱ চৰিত্ৰ প্ৰদান কৰে। বাদ্যযন্ত্ৰৰ সংমিশ্ৰণ অনুষ্ঠান অনুসৰি ভিন্ন হয়: ভক্তিমূলক সংগীতত খোল তথা তাল প্ৰধান, আনহাতে বিহুত ঢোল, পেঁপা তথা গগণা প্ৰধান। এই শ্ৰেণীবিভাজন বুজিলে বাদ্যযন্ত্ৰৰ প্ৰকাৰৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়াত সহায় হয়।
আধুনিক অৱদান: ভূপেন হাজৰিকা
আধুনিক ব্যক্তিসকলৰ ভিতৰত ভূপেন হাজৰিকা অসমীয়া সংগীতৰ আটাইতকৈ প্ৰখ্যাত নাম আৰু তেওঁক প্ৰায়ে অসমৰ ৰাজহাঁহ বা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ৰাজহাঁহ বোলা হয়। ১৯২৬ চনত শদিয়াৰ জন্মগ্ৰহণ কৰা তেওঁ এজন গায়ক, সংগীতকাৰ, কবি তথা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আছিল, যাৰ "মানুহে মানুহৰ বাবে"ৰ দৰে গীত অসম তথা মানৱতাৰ স্বৰ হৈ পৰিছিল। তেওঁ লোক সুৰক আধুনিক বিন্যাসৰ সৈতে সংমিশ্ৰণ কৰিছিল আৰু অসমীয়া সংগীতক ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তৰ্জাতিক দৰ্শকলৈ লৈ গৈছিল। তেওঁ ১৯৯২ চনত দাদাসাহেব ফালকে বঁটা, পদ্মভূষণ লাভ কৰিছিল, আৰু ২০১৯ চনত মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰত ৰত্ন প্ৰদান কৰা হৈছিল। তেওঁৰ ঐতিহ্য গাঁৱৰ পৰম্পৰাগত সংগীত তথা আধুনিক ভাৰতৰ সংগীতৰ মাজত এখন দলং, আৰু অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰশ্নই সঘনাই তেওঁৰ নাম তথা বঁটা সামৰি লয়।
এক নজৰত মূল তথ্য
- বৰগীত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ তথা মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা ভক্তিমূলক গীতৰ ৰূপ।
- বৰগীত সত্ৰ তথা নামঘৰত গোৱা হয় আৰু ই ব্ৰজাৱলী তথা অসমীয়াত লিখা।
- খোল এটা পিপাৰ আকৃতিৰ ঢোল যি শংকৰদেৱৰ সৈতে জড়িত।
- জিকিৰ তথা জাৰি চুফী সন্ত আজান ফকিৰ বা শাহ মিলানে আৰম্ভ কৰিছিল।
- আজান ফকিৰৰ দৰগাহ শিৱসাগৰৰ ওচৰত সোৰাগুৰি চাপৰিত।
- বিহু গীত অসমৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় লোকগীত আৰু ৰঙালী বিহুৰ।
- ওজাপালি গীত ওজা, দাইনা তথা পালিয়ে পৰিৱেশন কৰা বৰ্ণনামূলক গীত।
- গোৱালপৰীয়া লোকগীত গোৱালপৰা অঞ্চলৰ।
- পেঁপা ম’হৰ শিঙৰপৰা নিৰ্মিত বায়ু বাদ্যযন্ত্ৰ।
- গগণা বাঁহ বা শিঙৰে নিৰ্মিত জিহ্বা-বাঁহী।
- সুতুলি মাটি বা বাঁহৰে নিৰ্মিত চিঠি।
- সৰিন্দা তথা দোতাৰা অসমৰ তাঁৰ বাদ্যযন্ত্ৰ।
- চিফুং বড়োসকলৰ দীঘল বাঁহৰ বাঁহী।
- খাম বড়ো জনগোষ্ঠীৰ ঢোল।
- ভৰতাল বৰপেটাৰ ভৰতাল নৃত্যত ব্যৱহৃত ডাঙৰ কৰতাল।
- ভূপেন হাজৰিকাক অসমৰ ৰাজহাঁহ বোলা হয় আৰু তেওঁ ২০১৯ চনত ভাৰত ৰত্ন লাভ কৰিছিল।
দ্ৰুত পুনৰালোচনাৰ পয়েন্ট
- ৰচয়িতাসকল ঠিক কৰক: বৰগীতৰ বাবে শংকৰদেৱ তথা মাধৱদেৱ, জিকিৰ-জাৰিৰ বাবে আজান ফকিৰ।
- বাদ্যযন্ত্ৰক তেওঁলোকৰ অনুষ্ঠানৰ সৈতে জোৰাওক: ভক্তিৰ সৈতে খোল তথা তাল, বিহুৰ সৈতে ঢোল তথা পেঁপা।
- বাদ্যযন্ত্ৰ জনগোষ্ঠী শিকক: বড়োসকলৰ সৈতে খাম তথা চিফুং।
- আঞ্চলিক গীত অঞ্চল অনুসৰি মনত ৰাখক, বিশেষকৈ গোৱালপৰীয়া গোৱালপৰাৰ সৈতে।
- বাদ্যযন্ত্ৰক তত, সুশিৰ, প্ৰৱাহ তথা ঘনত শ্ৰেণীবদ্ধ কৰক।
- ভূপেন হাজৰিকাৰ সন্মান, বিশেষকৈ ২০১৯ চনৰ ভাৰত ৰত্ন লক্ষ্য কৰক।
এই বিষয়টো কেনেকৈ প্ৰস্তুতি ল’ব
- গীতৰ ৰূপ, ৰচয়িতা বা জনগোষ্ঠী, ভাষা আৰু অনুষ্ঠানৰ এখন তালিকা প্ৰস্তুত কৰক।
- বাদ্যযন্ত্ৰসমূহ তেওঁলোকৰ নিৰ্মাণ সামগ্ৰী তথা ব্যৱহাৰৰ সৈতে তালিকাভুক্ত কৰক।
- বৰগীত আৰু আজান ফকিৰৰ অৱদানৰ ওপৰত সৰু টোকা লিখক।
- লোকগীত শৈলী অঞ্চল অনুসৰি শিকক।
- বাদ্যযন্ত্ৰক চাৰিটা পৰম্পৰাগত গোটত শ্ৰেণীবদ্ধ কৰক।
- ভূপেন হাজৰিকাৰ আধুনিক অৱদান তথা বঁটা পুনৰালোচনা কৰক।
পৰীক্ষাৰ সাধাৰণ ফান্দ
- বৰগীত শংকৰদেৱ তথা মাধৱদেৱৰ বাহিৰে আন ৰচয়িতাক আৰোপ কৰা।
- খোলক ঢোলৰ সৈতে, আৰু খামক মাদলৰ সৈতে লগা-ভগা কৰা।
- জিকিৰ আৰু জাৰি লগা-ভগা কৰা, বা আজান ফকিৰৰ বাহিৰে আন ব্যক্তিক আৰোপ কৰা।
- পেঁপাক তাঁৰ বাদ্যযন্ত্ৰ বুলি ভবা; ই ম’হৰ শিঙৰপৰা নিৰ্মিত।
- সৰিন্দাক দোতাৰা বা বড়োসকলৰ চিফুংৰ সৈতে লগা-ভগা কৰা।
- ভৰতাল ডাঙৰ কৰতাল তথা ঢোল নহয় বুলি পাহৰি যোৱা।
সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন
বৰগীত কি আৰু ইয়াক কোনে ৰচনা কৰিছিল?
বৰগীত, আক্ষৰিক অৰ্থত মহান গীত, অসমৰ ভক্তিমূলক গীতৰ ৰূপ যি শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ তথা তেওঁৰ প্ৰধান শিষ্য মাধৱদেৱে ৰচনা কৰিছিল। গীতসমূহ ৰাগ তথা তালত গোৱা হয় আৰু ব্ৰজাৱলী তথা অসমীয়াত লিখা। এইবোৰ সত্ৰ তথা নামঘৰত গোৱা হয় আৰু খোল তথা তালৰ সৈতে সংগত কৰা হয়।
জিকিৰ আৰু জাৰি কোনে আৰম্ভ কৰিছিল আৰু এইবোৰ কি?
জিকিৰ আৰু জাৰি সপ্তদশ শতিকাত চুফী সন্ত আজান ফকিৰ, যাক শাহ মিলানো বোলা হয়, তেওঁ আৰম্ভ কৰিছিল। জিকিৰ ঈশ্বৰ তথা নবীৰ প্ৰশংসাৰ ভক্তিমূলক গীত, আনহাতে জাৰি কৰবালাত হোছেইনৰ শাহাদতৰ স্মৃতিত ৰচিত শোকগীত। আজান ফকিৰ শিৱসাগৰৰ ওচৰত সোৰাগুৰি চাপৰিত বসতি স্থাপন কৰিছিল।
অসমৰ প্ৰধান পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰ কি কি?
প্ৰধান পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰৰ ভিতৰত খোল, শংকৰদেৱৰ সৈতে জড়িত পিপাৰ আকৃতিৰ ঢোল; বিহুত ব্যৱহৃত ঢোল; ম’হৰ শিঙৰপৰা নিৰ্মিত পেঁপা; গগণা, জিহ্বা-বাঁহী; সুতুলি, চিঠি; সৰিন্দা তথা দোতাৰা, যি তাঁৰ বাদ্যযন্ত্ৰ; চিফুং, বড়ো বাঁহী; আৰু খাম, বড়ো ঢোল অন্তৰ্ভুক্ত।
অসমৰ লোকগীত শৈলীসমূহ কি কি?
অসমৰ লোকগীত শৈলীসমূহৰ ভিতৰত বিহু গীত, ওজাপালি গীত, গোৱালপৰা অঞ্চলৰ গোৱালপৰীয়া লোকগীত, কামৰূপৰ কামৰূপী লোকগীত, বাৰমাহী বা বাৰ মাহৰ গীত, নিচুকনি গীত, আৰু জনজাতীয় তথা চাহ বাগিচাৰ সমাজৰ গীতসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত। বিহু গীত আটাইতকৈ জনপ্ৰিয়।
ভূপেন হাজৰিকা কোন আছিল আৰু তেওঁ কি সন্মান লাভ কৰিছিল?
ভূপেন হাজৰিকা এজন প্ৰখ্যাত অসমীয়া গায়ক, সংগীতকাৰ, কবি তথা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আছিল, যাক প্ৰায়ে অসমৰ ৰাজহাঁহ বোলা হয়। "মানুহে মানুহৰ বাবে"ৰ দৰে তেওঁৰ গীত অসমৰ স্বৰ হৈ পৰিছিল। তেওঁ ১৯৯২ চনত দাদাসাহেব ফালকে বঁটা, পদ্মভূষণ লাভ কৰিছিল, আৰু ২০১৯ চনত মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰত ৰত্ন লাভ কৰিছিল।