বৰ্ণমালা পৰীক্ষা আৰু শব্দ গঠন
বৰ্ণমালা পৰীক্ষাই আখৰবোৰৰ অৱস্থান, বৰ্ণমালা সলনি কৰাৰ প্ৰভাৱ, আৰু দুটা দিয়া আখৰৰ মাজত থকা আখৰৰ সংখ্যা সম্পৰ্কীয় প্ৰশ্ন সোধে। গোটেই অধ্যায়টো দুটা কথাত ৰখা: বৰ্ণমালাৰ এটা স্পষ্ট চিত্ৰ, আৰু এটা আখৰ আৰু তাৰ স্থানীয় মানৰ মাজত দ্ৰুত যোৱা-অহা কৰাৰ ক্ষমতা। যি প্ৰাৰ্থীয়ে তৎক্ষণাত ক'ব পাৰে যে M তেৰতম আখৰ আৰু F আৰু K ৰ মাজত চাৰিটা আখৰ আছে, তেওঁ এই অধ্যায়টো সহজ আৰু দ্ৰুত পাব।
পৰীক্ষা কক্ষত মেজৰ কাগজৰ ওপৰত বৰ্ণমালাটো এবাৰ লিখি লোৱা উচিত। বহু প্ৰাৰ্থীয়ে তাক দুটা আধাত ভাগ কৰে, প্ৰথম শাৰীত A ৰ পৰা M লৈ আৰু দ্বিতীয় শাৰীত N ৰ পৰা Z লৈ, যাতে প্ৰতিটো আধাত তেৰটা আখৰ থাকে আৰু মাজটো M আৰু N ৰ মাজত পৰে। এই এটা শাৰীয়ে প্ৰতিটো প্ৰশ্নত সময় সাঁচে, কাৰণ জনা মূৰৰ পৰা গণনা কৰা আৰম্ভণিৰ পৰা গণনা কৰাতকৈ দ্ৰুত আৰু সুৰক্ষিত।
আটাইতকৈ সহজ প্ৰশ্নই সোধে দুটা দিয়া আখৰৰ মাজত কিমানটা আখৰ আছে। আখৰবোৰ বাওঁফালৰ পৰা গণনা কৰিলে, তেওঁলোকৰ মাজৰ সংখ্যা তেওঁলোকৰ স্থানীয় মানৰ পাৰ্থক্যৰ পৰা এটা বিয়োগ কৰি পোৱা যায়। এইদৰে F আৰু K, যাৰ স্থানীয় মান ছয় আৰু এঘাৰ, ৰ মাজত চাৰিটা আখৰ। প্ৰশ্নই সোধে এটা দিয়া আখৰৰ সোঁ বা বাওঁফালে এটা নিৰ্দিষ্ট সংখ্যক স্থানত কোন আখৰ, তেন্তে স্থানীয় মানৰ পৰা সেই সংখ্যা যোগ বা বিয়োগ কৰি উত্তৰ পোৱা যায়, A বা Z অতিক্ৰম নকৰাকৈ।
দ্বিতীয় এটা ধৰণে বৰ্ণমালা ওলোটাই, যাতে A এ Z ৰ ঠাই লয়, B এ Y ৰ ঠাই লয়, ইত্যাদি। এই ওলোটা অৱস্থাত এটা আখৰৰ নতুন স্থানীয় মান সাতাইশৰ পৰা তাৰ পুৰণি স্থানীয় মান বিয়োগ কৰি পোৱা যায়। ওলোটা বৰ্ণমালাত D ৰ বিৰুদ্ধ আখৰ সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ সাতাইশৰ পৰা চাৰি বিয়োগ কৰি উলিওৱা হয়, যি তেইশ, আৰু তেইশ হ'ল W। এই এটা নিয়ম জানিলে এটা গোটেই শ্ৰেণীৰ প্ৰশ্ন এটা বিয়োগলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
তৃতীয় এটা ধৰণে এটা শব্দ দি সোধে তাত কিমান যোৰা আখৰৰ মাজত শব্দত যিমান আখৰ, বৰ্ণমালাতো সিমান আখৰ আছে। পদ্ধতি হ'ল শব্দৰ ওপৰত আখৰবোৰৰ স্থানীয় মান লিখি তাৰ পিছত প্ৰতিটো যোৰা তুলনা কৰা। অসাৱধানে কৰিলে এই পদ্ধতি লেহেমীয়া, গতিকে প্ৰাৰ্থীয়ে বাওঁৰ পৰা সোঁলৈ গৈ প্ৰয়োজনীয় যোৰা পোৱাৰ লগে লগে ৰ'ব লাগে। এটা সম্পৰ্কীয় প্ৰশ্নই সোধে শব্দটো বৰ্ণানুক্ৰমিক ক্ৰমত সজোৱাৰ সময়ত কিমানটা আখৰে নিজৰ অৱস্থান ৰাখে।
শব্দ গঠনৰ প্ৰশ্নই সোধে এটা দিয়া শব্দৰ আখৰৰ পৰা কিমানটা অৰ্থপূৰ্ণ শব্দ বনাব পাৰি, বা এটা নিৰ্দিষ্ট শব্দ সেই আখৰৰ পৰা বনাব পাৰি নে নাই। পদ্ধতি হ'ল দিয়া শব্দৰ আখৰবোৰ লিখা, লক্ষ্য শব্দৰ আখৰবোৰ এটা এটাকৈ লোৱা, আৰু প্ৰতিবাৰ এটা মিলা আখৰ কাটি দিয়া। লক্ষ্যৰ এটা আখৰ দিয়া শব্দত যিমানবাৰ দেখা যায় তাতকৈ বেছিবাৰ লাগিলে, লক্ষ্যটো বনাব নোৱাৰি। এই পৰীক্ষাটো দ্ৰুত আৰু পত্ৰৰ সাধাৰণ শব্দভাণ্ডাৰৰ বাহিৰে অভিধানৰ প্ৰয়োজন নাই।
এটা সাধাৰণ ৰূপে এটা শব্দ দি সোধে চাৰিটা বিকল্পৰ কোনটো তাৰ আখৰৰ পৰা বনাব পাৰি। প্ৰাৰ্থীয়ে মুক্তভাৱে শব্দ বনাব নুখুজি দিয়া শব্দৰ সৈতে বিকল্পবোৰ পৰীক্ষা কৰা উচিত, কাৰণ বিকল্পবোৰেই একমাত্ৰ উত্তৰ যিয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ। প্ৰথমে দিয়া শব্দৰ আখৰবোৰ গণনা কৰা, বিশেষকৈ পুনৰাবৃত্তি হোৱা আখৰবোৰ, শব্দই অনুমতি দিয়াৰ বেছিৰে এটা আখৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ ভুল ৰোধ কৰে।
আন এটা ৰূপে তিনি বা চাৰিটা দিয়া আখৰৰ পৰা বনাব পৰা অৰ্থপূৰ্ণ শব্দৰ সংখ্যা সোধে। ইয়াত সাধাৰণ শব্দৰ এটা সৰু ভঁৰাল উপযোগী, আৰু প্ৰাৰ্থীয়ে শব্দবোৰ এটা সুবিধাজনক ক্ৰমত ভাবিব লাগে, যেনে প্ৰথম আখৰেৰে আৰম্ভ হোৱা সকলো শব্দ, তাৰ পিছত দ্বিতীয়টো, ইত্যাদি। পৰীক্ষকে সাধাৰণতে কেৱল মানক শব্দ গণনা কৰে, আৰু প্ৰাৰ্থীয়ে অস্বাভাৱিক নাম বা সংক্ষিপ্ত ৰূপ সৃষ্টি কৰা উচিত নহয়।
অভিধানৰ ক্ৰমৰ প্ৰশ্নই প্ৰাৰ্থীক শব্দ এটা সমষ্টি অভিধানত যিদৰে দেখা যাব সিদৰে সজাবলৈ, বা কোনটো শব্দ আগত আহে ক'বলৈ সোধে। পদ্ধতি হ'ল বাওঁৰ পৰা আখৰে আখৰে শব্দবোৰ তুলনা কৰা। প্ৰথম আখৰবোৰে বেছিভাগ সময়ত নিৰ্ণয় কৰে, আৰু কেৱল দুটা শব্দ একে আখৰেৰে আৰম্ভ হ'লে দ্বিতীয় আখৰে নিৰ্ণয় কৰে, ইত্যাদি। শব্দবোৰ এটা স্তম্ভত লিখি প্ৰথম পাৰ্থক্যৰ ঠাইত আণ্ডাৰলাইন কৰিলে ক্ৰমটো স্পষ্ট হয়।
শেষত, এই অধ্যায়ৰ বিষয়ে এটা সতৰ্কবাণী। প্ৰশ্নবোৰ চুটি কিন্তু সেয়া অসাৱধানতা শাস্তি দিয়ে, কাৰণ এটা ভুল গণনাই উত্তৰ সলনি কৰে। প্ৰাৰ্থীয়ে আৰম্ভণিতে বৰ্ণমালা লিখিব, মূৰত নহয় কাগজত গণনা কৰিব, আৰু A বা Z ৰ ওচৰৰ আখৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰা যিকোনো উত্তৰ পৰীক্ষা কৰিব। এই অভ্যাসবোৰেৰে অধ্যায়টো যুক্তিৰ পত্ৰত নম্বৰৰ আটাইতকৈ দ্ৰুত উৎসবোৰৰ এটা হৈ পৰে।
কোন আখৰ আন এটাৰ পৰা এটা নিৰ্দিষ্ট সংখ্যক স্থান আঁতৰত সোধা প্ৰশ্নবোৰ স্থানীয় মানৰ ওপৰত অংক কৰি সমাধান কৰা হয়, কিন্তু প্ৰাৰ্থীয়ে দিশটোৰ বিষয়ে সাৱধান হ'ব লাগে। এটা আখৰৰ সোঁফালে মানে Z লৈ, গতিকে সংখ্যাটো যোগ কৰা হয়; বাওঁফালে মানে A লৈ, গতিকে সংখ্যাটো বিয়োগ কৰা হয়। A বা Z অতিক্ৰম কৰা প্ৰশ্নটোৱেই প্ৰাৰ্থীক উজুটি খুৱায়, আৰু মেজৰ কাগজত বৰ্ণমালা লিখিলে বিপদটো সম্পূৰ্ণৰূপে আঁতৰে।
বৰ্ণমালা পৰীক্ষাৰ এটা উপযোগী বিস্তাৰে আখৰবোৰৰ এটা মিহলি ক্ৰম দি সোধে বৰ্ণানুক্ৰমিকভাৱে সজোৱাৰ সময়ত ঠিক মাজত কোন আখৰ থাকে। পদ্ধতি হ'ল আখৰবোৰ বৰ্ণমালাৰ ক্ৰমত সজাই তাৰ পিছত মাজৰটো বিচৰা; আখৰৰ সংখ্যা অযুগ্ম হ'লে মাজৰ আখৰটো এটা, আৰু যুগ্ম হ'লে প্ৰশ্নই সাধাৰণতে মাজৰ যোৰাটো সোধে। আখৰবোৰ ক্ৰমত লিখাৰ পিছত এই প্ৰশ্নটো দ্ৰুত।
আন এটা বিস্তাৰে এটা শব্দ দি সোধে কিমানটা আখৰ শব্দৰ আৰম্ভণিৰ পৰা যিমান দূৰত, শেষৰ পৰাও সিমান দূৰত। ইয়াত প্ৰাৰ্থীয়ে আখৰবোৰৰ অৱস্থান নম্বৰ দি প্ৰতিটো অৱস্থান আন মূৰৰ পৰা তাৰ প্ৰতিবিম্ব অৱস্থানৰ সৈতে তুলনা কৰিব লাগে। যি আখৰৰ দুটা দূৰত্ব সমান সেয়াই চৰ্ত পূৰণ কৰে, আৰু শব্দৰ ওপৰত অৱস্থান লিখিলে তুলনাটো যান্ত্ৰিক হৈ পৰে।
শব্দ গঠনৰ প্ৰশ্নই কেতিয়াবা সোধে এটা দিয়া শব্দ এটা দীঘল শব্দৰ আখৰৰ পৰা বনাব পাৰি নে নাই, আৰু ফান্দটো হ'ল পুনৰাবৃত্তি হোৱা আখৰ। দীঘল শব্দত এটা S থাকিলে কিন্তু লক্ষ্য শব্দত দুটা লাগিলে, লক্ষ্যটো চিনাকি দেখা গ'লেও বনাব নোৱাৰি। উত্তৰ দিয়াৰ আগতে প্ৰাৰ্থীয়ে দুয়োটা শব্দৰ আখৰবোৰ, বিশেষকৈ পুনৰাবৃত্তি হোৱা আখৰবোৰ, গণনা কৰিব লাগে।
এটা সম্পৰ্কীয় প্ৰশ্নই সোধে এটা দিয়া আখৰৰ সমষ্টিৰ পৰা প্ৰতিটো আখৰ ঠিক এবাৰ ব্যৱহাৰ কৰি কিমানটা অৰ্থপূৰ্ণ শব্দ বনাব পাৰি। ইয়াত প্ৰাৰ্থীয়ে সুবিধাজনকভাৱে কাম কৰিব লাগে, প্ৰতিটো অৱস্থানত আখৰবোৰ বৰ্ণানুক্ৰমিক ক্ৰমত চেষ্টা কৰি, আৰু অনুমান নকৰি পোৱা শব্দবোৰ তালিকাভুক্ত কৰিব লাগে। পৰীক্ষকে সাধাৰণতে কেৱল ভাষাৰ মানক শব্দ গণনা কৰে, গতিকে অস্বাভাৱিক নামবাচক আৰু সংক্ষিপ্ত ৰূপ এৰি দিয়া উচিত।
অভিধানৰ ক্ৰমৰ প্ৰশ্ন সহজ হৈ পৰে যদি প্ৰাৰ্থীয়ে শব্দবোৰ এটা স্তম্ভত লিখি প্ৰতিটো যোৰা প্ৰথম যি আখৰত বেলেগ হয় সেয়া চিহ্নিত কৰে। একে তিনিটা আখৰেৰে আৰম্ভ হোৱা দুটা শব্দ তুলনা কৰাটো তেতিয়া চতুৰ্থ আখৰটো চোৱাৰ কথা, আৰু বাকী শব্দবোৰ কেৱল তেওঁলোকৰ প্ৰথম আখৰেৰে নিৰ্ণয় হয়। এই পদ্ধতি গোটেই শব্দবোৰ বাৰে বাৰে পঢ়াতকৈ দ্ৰুত আৰু সুৰক্ষিত।
এটা সাধাৰণ ভুল হ'ল আখৰৰ সলনি তেওঁলোকৰ দীঘেৰে শব্দবোৰ তুলনা কৰা। এটা চুটি শব্দ স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে অভিধানত আগত নাথাকে; ক্ৰমটো দীঘৰ ওপৰত নহয়, আখৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। ইয়াক মনত ৰখা প্ৰাৰ্থীয়ে অভিধানৰ ক্ৰমৰ প্ৰশ্নত এটা গোটেই শ্ৰেণীৰ ভুল উত্তৰ এৰাই চলে।
বৰ্ণমালাৰ মাজৰ আখৰবোৰৰ অৱস্থান জনাটোও সহায়ক, কাৰণ বহু প্ৰশ্নই দুটা দিয়া আখৰৰ মাজত থকা আখৰটো সোধে। আখৰ M তেৰতম আৰু N চৈধ্যয়তম, গতিকে বৰ্ণমালাৰ মাজটো তেওঁলোকৰ মাজত পৰে। বৰ্ণমালাত ছাব্বিশটা আখৰ আছে আৰু আধা বিন্দুটো M আৰু N ৰ মাজত বুলি মনত ৰখা প্ৰাৰ্থীয়ে একো নিলিখাকৈ কেইটামান প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব পাৰে।
শেষত, এই অধ্যায়টো বৰ্ণমালা পৰীক্ষা আৰু সংকেত অধ্যায়ৰ সৈতে একেলগে পুনৰাবৃত্তি কৰক, কাৰণ তেওঁলোকে এটা আখৰ আৰু তাৰ স্থানীয় মানৰ মাজত দ্ৰুত যোৱা-অহা কৰাৰ একেই দক্ষতা ভাগ কৰে। তিনিওটা অধ্যায়ত দহ মিনিটৰ মিশ্ৰ অভ্যাস যিকোনো এটাত আধা ঘণ্টাতকৈ বেছি মূল্যৱান, কাৰণ দক্ষতাটো সাধাৰণ আৰু প্ৰশ্নবোৰ কেৱল দক্ষতাটো সজোৱাৰ ধৰণত বেলেগ।
- মেজৰ কাগজৰ ওপৰত বৰ্ণমালা লিখক, এখন শাৰীত A ৰ পৰা M আৰু পিছৰ শাৰীত N ৰ পৰা Z।
- দুটা আখৰৰ মাজৰ আখৰৰ সংখ্যা তেওঁলোকৰ স্থানীয় মানৰ পাৰ্থক্যৰ পৰা এটা বিয়োগ কৰি পোৱা যায়।
- ওলোটা বৰ্ণমালাত নতুন স্থানীয় মান সাতাইশৰ পৰা পুৰণি স্থানীয় মান বিয়োগ কৰি পোৱা যায়।
- শব্দ গঠন পৰীক্ষা কৰিবলৈ লক্ষ্য শব্দৰ প্ৰতিটো আখৰৰ বাবে এটা মিলা আখৰ কাটি দিয়ক।
- অভিধানৰ ক্ৰমৰ বাবে বাওঁৰ পৰা আখৰে আখৰে শব্দবোৰ তুলনা কৰক।
- উত্তৰ এটা আখৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিলে কাগজত গণনা কৰক, মূৰত কেতিয়াও নহয়।
- এটা আখৰৰ সোঁফালে মানে Z লৈ, গতিকে যোগ কৰক; বাওঁফালে মানে A লৈ, গতিকে বিয়োগ কৰক।
- এটা শব্দৰ বাবে, অৱস্থানবোৰ নম্বৰ দি প্ৰতিটোক আন মূৰৰ পৰা তাৰ প্ৰতিবিম্ব অৱস্থানৰ সৈতে তুলনা কৰক।
- গঠনৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়াৰ আগতে দুয়োটা শব্দৰ আখৰবোৰ, বিশেষকৈ পুনৰাবৃত্তি হোৱা আখৰবোৰ, গণনা কৰক।
- শব্দবোৰ দীঘেৰে কেতিয়াও তুলনা নকৰক; অভিধানৰ ক্ৰম আখৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
সততে সোধা প্ৰশ্ন
দুটা দিয়া আখৰৰ মাজত কিমানটা আখৰ থাকে?
তেওঁলোকৰ স্থানীয় মানৰ পাৰ্থক্যৰ পৰা এটা বিয়োগ কৰি। ষষ্ঠ আখৰ F আৰু এঘাৰতম K ৰ মাজত চাৰিটা আখৰ।
ওলোটা বৰ্ণমালাত এটা দিয়া আখৰৰ বিৰুদ্ধ আখৰ কেনেকৈ বিচাৰোঁ?
তাৰ স্থানীয় মান সাতাইশৰ পৰা বিয়োগ কৰক। D ৰ বাবে, সেয়া সাতাইশ বিয়োগ চাৰি, যি তেইশ, অৰ্থাৎ আখৰ W।
এটা শব্দ আন এটা শব্দৰ আখৰৰ পৰা বনাব পাৰি নে নাই কেনেকৈ পৰীক্ষা কৰোঁ?
লক্ষ্যৰ প্ৰতিটো আখৰৰ বাবে দিয়া শব্দৰ এটা মিলা আখৰ কাটি দিয়ক; কোনো আখৰ দেখা যোৱাতকৈ বেছিবাৰ লাগিলে শব্দটো বনাব নোৱাৰি।
আখৰৰ গণনা A বা Z অতিক্ৰম কৰিলে ভুল কেনেকৈ এৰাই চলোঁ?
মেজৰ কাগজৰ ওপৰত বৰ্ণমালা লিখি কাগজত গণনা কৰক; সোঁফালে যোগ আৰু বাওঁফালে স্থানীয় মান বিয়োগ কৰক।
শব্দ গঠনৰ প্ৰশ্নত ফান্দটো কি?
পুনৰাবৃত্তি হোৱা আখৰ। লক্ষ্যৰ এটা আখৰ দিয়া শব্দত থকাতকৈ বেছিবাৰ লাগিলে শব্দটো বনাব নোৱাৰি।